Uitgelicht
Hammond in de Golf I GTI
15-09-20112 reacties
In 1974 sleutelden de monteurs van VW tot in de kleine uurtjes aan een project dat zou uitgroeien tot een legende. Hammond stoeit met de enige echte Golf GTI.
Gerelateerde content
Brad Pitt, Madonna, Bill Gates, Barack Obama hebben misschien weinig met elkaar gemeen, maar ooit zijn ze allemaal ter wereld gekomen. Wat mij fascineert is dat deze beroemdheden bij hun geboorte geen van allen hebben gedacht beroemd te worden als zanger, acteur of uitvinder van computers. Of als president met een merkwaardige naam. Bill Gates heeft vast ooit een krantenwijk gelopen of een ander bijbaantje gehad. Dat deed hij niet als miljardair, maar als een puisterige puber die Cadillacs mooi vond en geen broccoli lustte. Misschien wilde de kleine Bill wel gewoon houthakker worden. Al deze mensen hebben uiteindelijk iets uitzonderlijks gepresteerd. Zonder dat ze zich ervan bewust waren. Voor de Golf GTI geldt min of meer hetzelfde.
Hij is bedacht door een jonge ingenieur: Alfons Löwenberg. In 1974 kwamen hij en zijn collega’s in hun vrije uurtjes samen in een werkplaats in Wolfsburg, om te sleutelen aan wat ze de ‘Sport Golf’ noemden. Ze hadden geen idee dat hun creatie zou uitgroeien tot een absolute evergreen, een van de beroemdste klassiekers in de autoindustrie. Voor dit groepje enthousiastelingen was het niet meer dan een kleine auto in een sportief jasje. Ruim dertig jaar nadien heeft de Golf GTI een schare fans waarop menig popster jaloers zou zijn. Een bewijs dat dit gezelschap geen idee had van het toekomstige succes is het feit dat er oorspronkelijk slechts vijfduizend exemplaren zouden worden gebouwd, allemaal linksgestuurd. Gewoon voor de lol, niets bijzonders. Een paar miljoen GTI’s en zes generaties later kunnen we met recht spreken van een legende.
Zoveel mooie woorden leggen een behoorlijke druk op de ranke schouders van de oer-GTI die voor me staat. Maar die weerstaat deze hete hatchback avant la lettre zonder enig probleem. De geruite bekleding die langer meegaat dan graniet, de kogelronde pookknop en het no-nonsens dashboard, het zijn bekende karaktertrekken van een echte beroemdheid. Het vreemde is dat deze auto je in geen enkel opzicht verbaast of teleurstelt. Alles is precies zoals je van een Golf GTI van de eerste generatie zou verwachten: lichtvoetig, robuust en wendbaar. Dat alles wordt gecombineerd met een prachtig geluid en een tijdloos fraai design dat nergens opzichtig wordt. Elke bocht wordt met evenveel grip en vertrouwen genomen, en ook op het rechte eind laat de GTI zich van zijn beste kant zien én horen. Maar de GTI is op zijn best als hij in een bocht een van zijn achterwielen optilt.
Dit exemplaar is overigens bijzonder omdat het de enige Golf I GTI is die de importeur zelf in Engeland heeft rondrijden. Ze zijn er zuinig op. Daarom ben ik toch enigszins bevreesd om de boel aan flarden te rijden, en durf ik op het circuit nauwelijks vol gas te geven. Desondanks stuur ik met een behoorlijke snelheid een bocht in, tik licht het rempedaal aan, stuur nog iets scherper in en voilà: heel even rijd ik in een driewieler. Ik moest en zou een achterwiel omhoog krijgen en dat ging eigenlijk vanzelf. Zonder enig probleem.
Het mooie van dit perfecte recept is dat het zo eenvoudig is. De wielophanging is goed, maar niet bijzonder. De 1,6-liter viercilinder levert een vermogen van 108 pk en daarmee is het niet bepaald een voorloper van de Bugatti Veyron. De carrosserie is van staal en de banden die om de 13 inch velgen liggen, zijn zeker niet al te breed. Zelfs de rubberen spoiler aan de achterzijde heeft zijn nut; bij 160 km/u reduceert deze de opwaartse kracht met 30 kilo. Accelereren van 0 tot 100 km/u neemt een vlotte 9 seconden in beslag. Maar echt snel is hij niet, van koolstofvezel, titanium of ander ingewikkeld spul is geen sprake en de auto loopt gewoon op benzine. Maar waarom voelt de auto dan zo lekker aan? Waarom rijdt dit ding zo godvergeten goed?
De eenvoud is misschien wel het antwoord. Deze auto werd gemaakt door mensen die werkten volgens de hoogste technische normen, vlak voor commercie en technologie zo ontzettend belangrijk werden. Als je nog nooit een GTI gereden hebt, moet je dat snel eens gaan doen. Verwacht geen wonderen, maar een teleurstelling zal het ook zeker niet worden. Dat kan gewoonweg niet. Het is en blijft immers een legende.
| Deel artikel | Tweet |
|
|
Coolste uitgelichts
Deze maand in TopGear Magazine
Het nieuwste nummer ligt nu in de winkel. Met het laatste nieuws, autotests, achtergronden en uiteraard die drie wijze mannen die ook met hun hoofd boven deze site staan.
2 Reacties
Helemaal mee eens ... zou nu nog leuk zijn om in te rijden op de overvolle wegen.
Ikzelf ben in het bezit geweest van een Citroën AX GT uit 1989 en later een Suzuki Swift GTI uit 1994. Qua prestaties en rijplezier zo goed als evenwaardig, kwalitatief misschien net iets minder. Maar wel véél betaalbaarder voor een jongeling.
Welk sportief spul is er op de markt voor jonkies van nu dat door de eenvoud en rijplezier evenwaardig is? Niets denk ik .... Twingo RS misschien ... maar toch ook al vrij duur en niet stoer genoeg .. ofwel ??
Ik heb zelf jarenlang achtereenvolgens twee Golf 1 GTI's gehad, beide waren de alleen maar in Duitsland verkochte "Pirellli" uitvoering, 'n speciaal afscheidsmodel van 1983. Deze hadden de in tegenstelling tot de GTI wat Hammond beschrijft de wat sterkere 1,8L motor met 112 PK, die had wat meer power van onderop dan de 1,6L, maar ook van de 112PK 1,8L moest je geen wonderen verwachten, zeker in vergelijking met de huidige auto's, maar ze waren gewoon lekker vlot, spontaan, en ongefilterd, dat zijn de huidige op comfort gebouwde auto's helaas niet meer, maar die hebben dus andere kwaliteiten. Ik denk nog graag terug aan m'n twee Golf 1 "Pirelli" GTI's.