Q&A met Allan McNish

Audi's Le Mans-kampioen praat met ons over adrenaline en rijden in andermans urine.

 

Allan McNish is geboren in 1969 in Dumfries. De coureur is één van Engelands grootste langeafstandsracers. Hij heeft Le Mans twee keer gewonnen: eerst met Porsche in 1998, tien jaar later nog eens met Audi. Toen weerstond hij met een heroïsche stint in de regen de opmars van Peugeot. Als hij het dit jaar weer flikt, wordt McNish de tweede Brit die de legendarische race drie keer heeft gewonnen.

McNish heeft een pauze genomen van het testen met de Audi R15 Plus om TopGear te vertellen hoe Audi de troon op Le Mans weer gaat heroveren en die vervelende Fransen weer op hun plek zet...

 

Als team hebben we er vorig jaar niet het maximale uitgehaald. Je moet er echt voor 100% staan en Peugeot stond er. Die dag verdienden zij de overwinning. In pure snelheid gesproken waren zij ietsje sneller, maar als het ging om racesnelheid in de tweede helft van de race, kwamen we erg dichtbij.

Geen twijfel over mogelijk. Zij willen winnen, wij willen winnen, Aston wil winnen. Grote namen doen mee en reputaties staan op het spel. Als tweede finishen wordt niet getolereerd. Peugeot is de regerend kampioen en zij rijden een thuiswedstrijd. Het is aan ons om terug te komen en ze te verslaan. Wij willen de trofee terug.

Hij heeft een iets hogere topsnelheid en tegelijkertijd hebben we de goede hoeveelheid neerwaartse druk weten te behouden.

Tijdens de kwalificaties, ja. In de race? Eind mei hebben Peugeot en Audi 30 uur durende tests uitgevoerd met twee auto's. Maar weinig teams hebben die mogelijkheid. Vroeger kon je snel zijn en probeerde je betrouwbaarheid te vinden. Tegenwoordig rijden de auto's plankgas en is betrouwbaarheid een gegeven. Als je ook maar klein technisch probleem hebt is de race al verloren. Tijdens die ene race op Le Mans rijden we evenveel kilometers als tijdens een compleet F1-seizoen.

Op de lange rechte stukken heb je de mogelijkheid om even op adem te komen en wat energie te besparen. De emotionele kant is eigenlijk het zwaarst. Je rijdt de beroemdste race ter wereld, die bovendien maar eens per jaar verreden wordt. Als je wint ben je een kampioen, als je niet wint moet je lang wachten. Als het raceweekend is aangebroken spuit de adrenaline door je aderen. Fysiek ben ik klaar voor stints van drie uur, maar hoe simuleer je de emoties van Le Mans? Dat is onmogelijk.

Tussendoor uitrusten kan ik niet goed. Tijdens de race leef ik op de grens. Het is moeilijk, maar je moet proberen te ontspannen en zo wat rust pakken, anders krijg je een burn-out. Als je geluk hebt, krijg je een uur voor jezelf, maar je hebt altijd een oog op de race gericht.

De laatste in de race van 1998. Na 23 uur racen hadden we een grote voorsprong. Ik kon het alleen nog uit handen geven. Alles waar je een heel jaar voor hebt gewerkt ligt voor het grijpen.

Precisie. Haarscherpe precisie. Geen enkele fout.

Het is zeker veel gevraagd om 24 uur achter elkaar 100 procent te presteren. Maar dat is wat nodig is om 's werelds grootste race te winnen.

Dat heb ik gelukkig nooit meegemaakt, omdat ik nog nooit met Johnny Herbert een auto heb gedeeld.