Morgan 3Wheeler

Een klassieke Britse sportauto plus een mooie Amerikaanse motor min een wiel is plezier.

 

Het is een dunne lijn tussen retro en klassiek, en het is gevaarlijk om die grens over te steken. Retro is het door het geheugen mooi gemaakte net gedateerde, en klassiek is, nou, klassiek is gewoon oud. Ik houd – in het algemeen – niet van gerimpelde, zeer belegen vrouwen, en het verschil tussen retro en klassiek werkt zo ongeveer als volgt: ‘retro’ is het automobiele equivalent van uitgaan met een getrouwde vrouw. Er is nog een paar relevante punten van herkenning, en je leert er vast wat praktische trucs van. ‘Klassiek’ is een relatie met een bejaarde die naar lavendel ruikt. Niets werkt meer zoals het ooit was bedoeld, en hoewel het ooit vast geweldig is geweest, ruikt het nu wat muf en functioneert het allemaal nogal vaag. Om het anders te zeggen: als ik iets moet aanzwengelen – wat dan ook – dan ben ik niet langer geïnteresseerd.

 

Precies daarom vind ik Morgans een beetje verdacht. Voor Morgan betekent ‘heden’ iets wat er in 1950 mee is gestopt en nooit meer wilde starten. Oké, ze hebben hun vlagen van Batman-achtige genialiteit gekend – de Morgan Aero SuperSports ziet er te gek uit, en het Eva GT-concept is erg gelikt – maar het gros bestaat uit de Plus-serie, dat er nogal, eh, klassiekerig uitziet.

 

Dus waarom begin ik, als ik me als in een tijdmachine vast gordel in de ‘nieuwe’ Morgan 3Wheeler, meteen zo breed te grijzen dat het eruit moet zien alsof ik mijn eigen hoofd wil gaan verorberen? Misschien omdat ie eenzelfde geluid maakt als de midlifecrisis-Harleys waarvan ik zo veel houd (maar wat ik nooit zou toegeven natuurlijk) – een soort langzame, natte roffel van een grote tweecilinder. Een kleverig gegorgel van de V-twin, een plakkerig, lijmachtig geluid dat uitgroeit tot een katachtige brul bij meer dan 3.000 toeren.

 

Bij 5.000 tpm houdt het allemaal alweer op – maar dat maakt niets uit. Dit is in feite de soundtrack van Easy Rider, maar dan zonder dat vervelende motorrijbewijs.

 

Misschien komt het omdat ik in de donkergroene, op de RAF geïnspireerde versie zit, met de beroemde haaientanden uit de Tweede Wereldoorlog, en de eerste mensen die ik bij de Morgan-fabriek zag toen ik even een donutje deed, waarbij het achterwiel dreigde te veranderen in een hoopje gesmolten rubber, twee Duitse kerels waren (ik verzin dit niet), en ik een luide en fraaie vertolking van het Engelse volkslied inzette. Puberaal, het sloeg nergens op, en toch moest ik lachen. Je wordt echt meteen een ander mens zodra je in de cockpit van de 3Wheeler bent gestapt. Een beetje zoals je iemand anders wordt als je je carnavalstenue aantrekt. Denk ik.