Lamborghini Aventador op ijs

Een belachelijk veel euro’s kostende Lamborghini Aventador op spiegelglad ijs? Nou ja, toen we het bedachten, leek het in ieder geval wél een goed idee.

 

De kleur van het gevaar is oranje. De sleutels zitten erin, de vleugeldeur staat open en de motor klinkt omfloerst en gedempt, zoals alle auto’s wanneer ze op verse sneeuw staan geparkeerd. Omstanders mijden de Aventador. Ik heb een paar mensen gezien die ‘m aanvankelijk benaderden met een gretige blik, maar die vervolgens snel naar links en naar rechts keken en zich uit de voeten maakten. Alsof een plotse beweging een aanval zou uitlokken. Aan de andere kant, als jij hier ook zou zijn op deze ochtend bij min 20 graden, met een volle maan in de hemel boven je, zou je het snappen.

 

De toegang tot ons ijstraject ligt verderop, op enige afstand van het heuvelachtige, besneeuwde circuit. De toegangsweg is kennelijk door een ploeg bewerkt. Aan beide kanten steken stukken ijs omhoog als blauwe messen en aan beide zijden van de 2,2 meter brede Aventador LP700-4 is slechts vijftien centimeter ruimte over.

 

De hoeveelheid grip is minimaal. Voetgangers lopen alsof ze op de maan zijn, hun armen naar buiten en de vingers gespreid, als dik aangeklede koorddansers. Zelfs auto’s met spijkerbanden slippen door wanneer ze wegrijden. Je krijgt het gevoel dat het niet de vraag is óf het fout gaat, maar wanneer.

 

De meeste leden van het TopGear-team opteren voor een minder dure, minder voor de hand liggende en minder angstaanjagende activiteit op deze eerste ochtend van de eerste dag. Er wordt wat getrokken aan de sleutels van de Range Rover, die plotseling erg in trek blijkt. Het probleem is dat iemand de Aventador moet rijden. We willen namelijk uitzoeken of vierwielaandrijving je in staat stelt om een auto als deze echt te gebruiken in een omgeving die extreem genoeg is om een eland te doen schuifelen. Wat – zoals ze dan vaak zeggen – kan er nou helemaal mis gaan?

 

Ik loop naar de Lamborghini, glijd uit over een stuk ijs en val voorover richting auto, knal met mijn neus tegen de geopende deur en eindig op mijn rug met mijn voeten in de lucht. Ik kijk omhoog en zie de man die de Lamborghini net heeft afgeleverd. In zijn ogen bespeur ik een mengeling van fascinatie en afgrijzen. ‘Bijn deus gestoten! Glad hier hé?’ breng ik uit, grijnzend als een dwaas. Niemand beweegt.

 

Ik kom onhandig overeind, terwijl de man van Lamborghini zich afvraagt waarom iemand Mr Bean een 440.000 euro kostende hypercar over een stuk weg laat rijden dat er uitziet als een bobsleebaan.

 

Instappen is een kwestie van eerst je achterwerk in de stoel laten zakken en daarna je benen, iets wat dankzij de dikke, Bibendum-achtige kleding die ik draag niet erg gemakkelijk gaat.