Ferrari GTO vs Porsche 918

 

Hij heeft veel weg van de 430 Scuderia, en dus is de cockpit van de 599 GTO een serieuze werkplaats. Een werkplaats die je hartslag doet versnellen en je mond uitdroogt. Dit is een plek die is gebouwd voor snelheid, niet voor comfort; een plek voor bestuurders, niet voor playboys.

Diep weggedrukt in een koolstof kuipstoel, met je handen op het stuuromspannende alcantara en je blik op de afgeplatte onderkant van het stuur, beginnen je vingers een beetje te trillen als ze de koolstofvezel schakelflippers achter het stuur zoeken. Je tenen dansen lichtjes over de gestanste, aluminium pedalen, terwijl je hielen stevig geankerd rusten op een ruwe, profielrijke bodemplaat.

In de achteruitkijkspiegel zien we een halve rolbeugel, terwijl we voor ons een koolstof dashboard en centrale console zien – signalen die onderstrepen dat de GTO niet van plan is om met zich te laten spotten.

Maar de Manettino op het stuur ziet er vertrouwd uit, behalve dan dat ie de stand voor ‘ijs’ niet langer heeft, maar wel een stand die ‘CT-Off’ heet – ja, inderdaad, de stand waarin de tractiecontrole helemaal niets meer doet. Misschien proberen we die stand straks niet als eerste.

 

 

  

Hier is het gezellig. En groen. In feite is de limoengroene omlijsting van de 918 een heel prettige afwijking van het gebruikelijke, serieuze interieur dat Porsches altijd zo kenmerkt. Het voelt buitenissig, raar en wonderlijk futuristisch.

De drie bekende klokken van Porsche zijn natuurlijk nog wel van de partij, dus met de toerenteller nadrukkelijk in het midden, maar in de 918 Spyder loeren de klokken naar je door een stuur dat voorzien is van de belangrijkste instrumenten: de schakelflippers, de verlichting, de ruitenwissers. Je ogen zullen meer moeite hebben om niet constant naar het ‘passeer’-knopje te kijken, dat zich op een korte afstand van je wijsvinger bevindt. Helrood en zo aantrekkelijk dat je er niet van af wilt blijven. Lieve help, denk je telkens, mag het al?

Rechts zit een aanraakscherm waarmee je alle apparatuur bedient, een soort automobiele iPad die de stereo, de temperatuur, de navigatie en wat al niet voor zijn rekening neemt. Misschien is deze auto iets voor Steve Jobs. Hoe technisch de 918 ook is, vooral springt het kale en prachtig gladde koolstof steeds in het oog, spul dat je telkens lijkt te vertellen dat je aan boord bent van de auto die de Nordschleife straks in 7 minuten en 30 seconden zal gaan rijden.

Maar even terug naar dat rode knopje. Wanneer, Porsche, mogen we ‘m indrukken?