Columns May

James May over zijn toekomst

Item

10-05-20112 reacties

Christian Louboutin en Manolo Blahnik kunnen hun schoenen wel aan de wilgen hangen. Captain Bordeel-sluiper blijft namelijk niet bij zijn leest.

Een poosje geleden verklaarden Jeremy en ik dat, wanneer al deze gekkigheid met TopGear ooit voorbij is, we samen een pub zouden willen beginnen.

Jeremy zou het eten voor zijn rekening nemen, en ik zou de bar doen. Veel mensen dachten dat het een erg goed idee was. Ze hadden het niet fouter kunnen hebben dan de kabelgeleide voorremmen van een Bugatti uit de jaren twintig fout waren. Onze pub zou vreselijk zijn geworden.

Afgezien nog van het eenvoudige gegeven dat Jeremy en ik helemaal niet op elkaar gesteld zijn, zouden we het bijkomende probleem hebben dat mensen zouden verwachten in een soort TopGear-pub te belanden.

‘Some say,’ zou Jeremy aan de lopende band roepen, ‘dat deze shepherd’s pie exact dezelfde vorm heeft als het circuit van de Indianapolis 500.’ Dat zou vrij snel heel saai worden.

Ook ik zou voorspelbare grappen maken, met name deze: ‘Zoals men had kunnen verwachten, heb ik dit glas bier prima getapt.’ Daarna zou ik zoek raken in de kelder terwijl ik een fust zou gaan verwisselen, en zou Jeremy de keuken in de hens zetten en vervolgens hulpeloos rondjes gaan rennen en daarbij hard gillen.

Ik heb in een pub gewerkt. Het is hard werken. Een pub bestieren, vereist kundigheid en zakelijk vernuft. Daaruit leid ik af dat we op geen enkel niveau in staat zouden zijn een pub te runnen. Het is het slechtste idee dat we ooit hebben gehad.

Dus gaan we terug naar Plan A. En het is een feit dat ik al heel lang geleden heb bedacht – op mijn twintigste om precies te zijn – dat mijn uiteindelijke bestemming in het leven het uitbaten van een kleine schoenenzaak moet zijn.

Op dit moment vind ik mezelf dikwijls terug terwijl ik als een kip zonder kop, en soms tegen mijn zin in, dingen voor TopGear aan het doen ben. Maar ik besef ook dat dit een eindige situatie is, een die waarschijnlijk zelfs vrij snel eindig zal blijken, en als het allemaal ophoudt, dan moet ik iets anders omhanden hebben. En dat wordt die kleine schoenenzaak.

Daar ben ik in het geheel niet ongelukkig over. Ik houd nogal van schoenen, en ik denk dat een kleine schoenenzaak me rust zal bieden.

De schoenenzaak doemt niet achterin mijn hoofd op als een soort nachtmerrie, als een horrorscenario dat nu al een zwarte schaduw over mijn toekomst werpt, het is eerder dat ik weet dat ik op een dag de toekomst onder ogen zal moeten komen en dat de schoenenzaak er dan voor me zal zijn, zoals er winteropvang voor daklozen is. Het zal mijn zelfverkozen rusthuis zijn, de plek waar ik zal uitpuffen na jarenlang bikkelen en beulen. Vanochtend heb ik het winkelpand ontdekt waar ik mijn schoenenzaak zal beginnen. In tegenstelling tot wat ik altijd heb gedacht, bleek het pand zich niet te bevinden in een dorp in Dorset of ergens in een gehucht in Zuid-Yorkshire, maar in het centrum van Birmingham.

'Stel je nou niet voor dat je, wanneer ik die schoenenzaak eenmaal heb, ook welkom zou zijn om binnen te komen'

Ik liep mijn hotel uit, sloeg linksaf, en wist meteen dat ik mijn toekomst zag – en het bleek een mooie toekomst. Een kleine schoenenzaak, met maar drie erg elegante schoenen in de etalage, een bescheiden inrichting en, ergens op de donkere achtergrond, een man die niet wilde dat ik naar binnenstapte, een beetje zoals de gasten bij Bisto Cars*. Die man moet ik worden.

Want stel je nou niet voor dat je, wanneer ik die schoenenzaak eenmaal heb, ook welkom zou zijn om binnen te komen en even rond te kijken en/of iets te kopen. Dat zou me kunnen dwingen om te rommelen in mijn zorgvuldig opgebouwde etalage. Ik wil alleen zijn met mijn schoenen, zodat ik ze kan bestuderen en ze in hun onbezoedelde nieuwstaat kan bewonderen. Wat er nog ontbrak aan mijn scenario was een boekwinkeltje naast mijn schoenenzaakje, en dat is nou precies waarin Richard Hammond zijn dagen wil gaan slijten. En hij is al evenmin van plan boeken aan iemand te gaan verkopen, dus dat treft.

Het enige wat nu nog ontbreekt aan mijn perfect geplande toekomst is een auto. Wat moet het worden? Op momenten zoals dit, en op andere filosofische ogenblikken, blader ik door de Koopgids achterin TopGear Magazine en vraag me af welke auto ik zou kopen als ik nog maar een keer een auto zou kunnen kopen en die voor de rest van mijn leven zou moeten houden. Het antwoord – tamelijk voorspelbaar – is een Volvo V70.

Een concurrerend automagazine – ik noem geen namen, maar ooit ontsloegen ze mij en ze wezen Clarkson af – beweert dat die auto ‘vaag stuurt’. Maar wat zou dat? Wat ertoe doet is dat er een heleboel schoenen in passen.

Of nee, wacht eens even. Omdat ik niet meer dan een keer mijn winkel hoef te bevoorraden, en dan nog maar met een minimale hoeveelheid schoenen ook, is dat in feite irrelevant. Eigenlijk zou ik dus net zo goed kunnen blijven rijden in mijn Ferrari F430.

Anderzijds heb ik de afgelopen tijd ontdekt dat die Ferrari best kostbaar is om te rijden, en omdat ik verwacht dat mijn geen-schoenen-verkopende schoenenzaakje een niet al te hoge omzet zal halen, zou het wel eens lastig kunnen worden om die Ferrari te blijven betalen. Hmm.

Zie je? Dit ‘ideale auto’-spel is veel interessanter als je een paar variabelen inbouwt. Normaliter denk je: er moeten twee kinderen en een hond in passen, en in de weekeinden wil ik de kampeerspullen mee kunnen nemen. In dat geval is het antwoord een VW Golf, toegegeven: ook niet erg verrassend.

Maar is een Golf wel wat voor een melancholieke schoenenzaakeigenaar die nauwelijks een budget heeft? Dan wordt de keuze toch alweer lastiger. Ik denk dat het antwoord misschien wel de nieuwe Honda Jazz is. Maar alleen omdat ie een beetje op een schoen lijkt.

* In de Bristolse vestiging. Ze hebben nog altijd problemen met hun elektrische bekabeling

2 Reacties

Deze reactie is niet oké

hansi

10-05-2011 14:52:43

james is helemaal van het padje,hij praatte ook al zo een onzin over cabriorijden op een bepaalde leeftijd,ik zou om te beginnen eens een goede kapper zoeken want die coupe kan echt niet (over leeftijd gesproken),misschien dat er dan een frisse wind door zijn hoofd gaat en hij weer coherente onzin praat.grtz hansi

Deze reactie is niet oké

joanna

10-05-2011 23:12:27

James is filosofisch en heeft een unieke kijk op de wereld. Dat niet iedereen dat begrijpt heeft meer te maken met het onvermogen van anderen om hun eigen blik op de wereld even los te laten en zich mee te laten nemen in de blik van iemand die origineel is en zich weinig aantrekt van wat anderen van hem vinden.
De wereld is een mooiere plaats omdat er mensen zijn die het aandurven om buiten de gestelde paden te denken, hun overpeinzingen met ons delen en zelf niet eens zien hoe bijzonder dit ze maakt.

Mensen zoals Eddie Izzard, James May en alle bijzondere mensen die ik nog vergeet maken de wereld mooier door ons eraan te herinneren dat het okee is om jezelf te zijn, ook als mensen niet snappen wat er zo leuk is aan jezelf zijn. Dit soort mensen lopen op het ritme dat ze zelf drummen.

Oh, en zijn kapsel is meer dan gaaf!