Columns May

James May over zijn Ferrari

James May over zijn Ferrari - Foto 1
19-09-20111 reactie
Kijk naar een Ferrari, en je denkt dat je naar het ultieme ontwerp kijkt, zowel van binnen als van buiten. Maar. Heb je wel eens de accu in een Ferrari vervangen? Als je haast had?
 
Gister kwam er een vent langs om de gasmeterstand te noteren. Nou heb ik zijn tijd niet geklokt, maar ik zou zo gokken dat dat klusje hem – vanaf het moment dat ik de deur opende en hij zei ‘de gasmeteropnemer, vriend’ en het moment waarop ik zei ‘hey, tot kijk weer, amigo’ – niet veel meer dan vijftien seconden heeft gekost.
 
Nou zit zo’n gasmeter natuurlijk ook op een handige plek, in de meterkast in de hal, dus de hele operatie hoeft – mits je de kastdeur niet hebt geblokkeerd – ook niet veel langer te duren dan de tijd die de man nodig heeft om die paar getallen af te lezen en in te tikken.
 
De zaak zou heel anders liggen als de gasmeter in je plafond zat verstopt, of ergens diep verscholen lag in je piano. We moeten dus bewondering hebben voor de man die ooit heeft bedacht dat gasmeters op makkelijk bereikbare plekken moeten zitten. En datzelfde compliment geldt voor de kerel die de elektriciteitsmeterlocatie heeft bedacht. Ook goed gedaan.
 
Ik vraag me daarom af waarom Ferrari heeft bedacht dat de accu in de F430 verscholen moet liggen onder de voetenruimte van de bijrijdersstoel. Ik betwijfel geen moment dat er een goede reden voor zal zijn – de gewichtsverdeling waarschijnlijk – maar als dat echt zo belangrijk zou zijn, waarom kan ik dan wel ineens een klein aambeeld kwijt onder de kofferklep, die voorin zit zoals je weet? Wellicht haalt de locatie van de accu 0,1 seconde af van een rondje op de Nürburgring. Maar het voegt wel 90 minuten toe aan een ritje van Londen naar Devon. Oh, de vreugde van de zogeheten supercars.
 
Een paar dagen geleden constateerde ik dat de accu in mijn F430 op een haar na dood was. In een ondergrondse garage is het lastig om een auto aan te duwen, en dat kan sowieso niet met een flipperende halfautomaat, dus ik had geen andere mogelijkheid dan om ‘m aan de praat te krijgen met startkabels.
 
Dat zou geen probleem zijn geweest als de accu bereikbaar zou zijn geweest in de neus of onder de motorkap; dat zijn plekken waar je na iets te hebben opgetild of te hebben verwijderd, makkelijk bij kunt komen. Maar de accu ligt dus onder de voetenruimte van de bijrijdersstoel. Ten eerste moest ik daartoe de auto uit z’n parkeerhaven duwen, anders kon ik de deur niet wijd genoeg openen. Dan moest ik de vloerbekleding verwijderen, en daarna een metalen plaat. Die zit vast met twee lipjes en twee Phillips-schroeven, waarvan er eentje zo is geplaatst dat ie alleen kan worden gedraaid met een schroevendraaier die een heel dikke kop heeft maar die niet langer dan drie centimeter mag zijn. En dat stukje gereedschap bevindt zich wellicht wel ergens in de Ferrari-fabriek, maar niet ergens in Hammersmith.
 
Ik wil hier heus niet al te lang over doorzeuren, maar anderhalf uur later was ik ertoe in staat geweest de schuld van alle problemen op de hele wereld – plus wat uitwerpselen van de hond van mijn buren – op de deurmat van onze vrienden in Maranello te deponeren.
 
'Hij heeft zijn makken, maar hij is gemaakt met overtuiging en dat kun je in elk onderdeel voelen. Daarom houd ik van de F430'
 
Gezien het feit dat de overgrote meerderheid van alle Ferrari’s maar zelden wordt gebruikt, en dat Italië heeft betekend voor de betrouwbaarheid van auto-elektronica wat Caterham heeft gedaan voor het openbaar vervoer, leek het me logischer dat de accu op het dak van de auto zou hebben gezeten.
 
Ik houd nog altijd van mijn Ferrari, begrijp me niet verkeerd, hoewel de radio het niet doet en na een aantal bezoekjes aan de dealer heeft besloten het ook echt helemaal nooit te zullen gaan doen. Recent bekeek een vriend van me, een ingenieur, de auto van top tot teen en van binnen en van buiten, en hij kon zijn geluk niet op omdat alles zo overduidelijk met de hand was gemaakt.
 
Nou houd ik niet zo van dat hele ‘handgemaakte’ argument, noch van de afkeer van mensen voor massaproductie – argumenten die altijd worden gebezigd door mensen die nog nooit zelf iets hebben gemaakt – omdat de F430 in feite een handgemaakte auto is die in massaproductie wordt gebouwd, zij het in kleine aantallen, als je me nog volgt. Maar ik begreep wat hij bedoelde.
 
De Ferrari wordt gewoon niet zo goed gebouwd als een Porsche, en ik zou het aan Porsche zo toevertrouwen om de bedrading van mijn huis te vervangen, maar toegegeven: een Ferrari voelt persoonlijker aan. Ferrari moet je een beetje bekijken zoals jonge ouders oordelen over de tekeningen van hun kinderen. Het is allemaal geweldig, zelfs als het dat niet is. En zelfs als het lekt.
 
Bij het geringste miezerbuitje zie ik een straaltje water in mijn F430 verschijnen, zo’n beetje in de hoek van het raampje waar de buitenspiegel zich bevindt, en dat straaltje verplaatst zich naar de speaker in de deur en richt daar schade aan. Daar zitten we dan, mevrouw May en ik, helemaal het vrouwtje en het mannetje, in onze Ferrari, maar wat niemand ziet is dat mevrouw May de hele reis druk in de weer is met tissues om dit overdrachtelijke tranendal te deppen. Dat gebeurt niet in de Panda.
 
Het gekke is, echter, dat ik wel soms even naar de garage loop en daar in de F430 ga zitten, alleen maar om aan ‘m te ruiken. Dat heb ik nou weer nooit met de Panda en ook niet met enig andere auto waarvan ik ooit de eigenaar ben geweest. Hij heeft zijn makken, maar hij is gemaakt met overtuiging en dat kun je in elk onderdeel voelen. Daarom houd ik van de F430.
 
Jeremy dacht dat ik ‘m na een maand of zes saai zou gaan vinden, maar de F430 is nu anderhalf jaar in mijn bezit en ik verveel me geen seconde met ‘m, ik verheug me op elk ritje met ‘m – als het tenminste droog weer is.
 
Wellicht is de Ferrari F430 het mooiste wat ik ooit in mijn leven heb bezeten, eventueel op het leren jack in Ramones-stijl na*, dat ik als tiener een paar jaar heb gehad.
 
 
* Als je de persoon bent die dat van me heeft gejat toen ik lag te slapen in de trein naar Leeds in 1979, hoop ik echt dat je een leuk leven hebt.

1 Reactie

André Drissen
20-09-2011 21:59:09

Waarom zit James in een Aston Martin? Zou zo'n Ferrari niet op een gangbare plaats een mogelijkheid hebben om hem via startkabels te starten? Voor de rest een erg plezierig verhaal.

Plaats zelf een bericht

Je krijgt automatisch van ons een mailtje met daarin je reactie én een link.
Door op die link te klikken activeer je je bericht op onze site...

Bedankt voor je reactie

Klik op de link die nu naar je gemaild wordt...