James May over weggedrag

De obsessie van automakers met weggedrag en Nürburgring-rondetijden ging te ver. Dank de Heer voor de komst van een tamelijk onwaarschijnlijke designgoeroe.

 

Als je wel eens naar TopGear op televisie kijkt, zie je een rimpelloze stroom mooie lijnen en kreukvrije huid die samen Richard Hammond vormen; hij ziet er uit als een schitterend exemplaar der mensheid. Je ziet alleen niet wat er is gedaan om hem er zo uit te laten zien.

 

De werkelijkheid is rauwer. Onze show wordt opgenomen in een studio. Wat je te zien krijgt, is een samenvatting en dus zie je niet dat er met auto’s wordt gesleept en gesold, er met lichten en lampen wordt gesjouwd, er borden en panelen worden neergezet en er een zithoek wordt gemaakt en lelijke Subaru-eigenaren die naar voren zijn gedrongen weer naar achter in het publiek worden gemanoeuvreerd – om plaats te maken voor mooie vrouwen.

 

Hammonds haar moet na elk shot opnieuw worden geföhnd, Clarksons zakken moeten worden geleegd en de publieksleden die flauwvallen moeten worden weggedragen naar het grasveld naast ons circuit. Het is zoiets als in het leger dienen tijdens een oorlog. Uren en uren verstrijken terwijl er absoluut geen moer gebeurt, en die uren worden soms een paar minuten onderbroken door wilde opwinding.

 

Tenzij je je in het publiek bevindt, dan verstrijken er uren en uren terwijl er absoluut geen moer gebeurt en die uren worden onderbroken voor een kopje thee of een zakje ouwe chips.

 

Dus, dat kun je op je vingers natellen, brengen we veel tijd door met de mensen in het publiek, op woensdag-opnamedag. En soms nemen we dan een steekproef, omdat het kan, en nu volgt het resultaat van een erg interessant toeschouwersonderzoek dat we onlangs hielden.

 

Afgelopen week ontdekten we dat slechts twee mensen uit ons hele publiek ooit naar een circuitdag waren geweest. Twee, van ongeveer 500 mensen. Nou, dus. Zelfs als we meerekenen dat we mannen verplichten met een vrouw of vriendin te komen – omdat we bij TopGear nou eenmaal een strikt diversiteitsbeleid voeren – zou je er toch vanuit mogen gaan dat de helft van ons publiek tamelijk dol is op auto’s. En dus maar twee van hen waren ooit naar een circuitdag geweest. Dat betekent dat in een algemeen publiek, in een winkelstraat bijvoorbeeld, er helemaal nog nooit iemand zelfs maar over heeft gedacht om naar een circuitdag te gaan.

 

Dat alles brengt me terug bij mijn telkens terugkerende furie over de irrelevantie van de Nürburgring bij het ontwikkelen van een nieuwe auto die bedoeld zal zijn om rond te rijden in het dorp waar jij woont.

 

 

Begrijp me niet verkeerd; ik beweer niet dat weggedrag er niet toe doet, ik beweer alleen maar dat het voor idioten is. Natuurlijk moet een auto zich goed gedragen, maar dat is iets wat we onderbewust appreciëren – dat moet een slapende factor zijn als het om het kiezen van een auto gaat. Het moet niet actief worden geëxploiteerd of worden aangemoedigd, want dan zitten we straks allemaal met een auto die uitstekend rijdt op een circuit maar niet op een rotonde in jouw dorp. Het is zoiets als een paar slippers aanpassen zodat je er een berg mee kunt beklimmen. De aanpassing zal ervoor zorgen dat ze hun functie als slippers zullen verliezen.

 

Ik snap hoe het gaat, hoor: een automaker gaat de Ring op en zet een tijd neer, en daarna voelen alle automakers zich verplicht hetzelfde te doen. Het was ooit een plek voor uitgeklede 911’s en consorten, maar tegenwoordig rossen ze er met sedans in de rondte.

 

Dit leidt ertoe dat uiteindelijk ook rolstoelen en rollators rondetijden zullen gaan neerzetten. Er moet iets gebeuren. En er is iets gebeurd.

 

Opvallend genoeg komt de redding uit de hoek van Land Rover en hun nieuwe Range Rover Evoque, die je me op tv hebt kunnen zien rijden. Hij is verbazingwekkend goed in het terrein en rijdt excellent op de weg, en daarvoor moet en wil ik nog eens mijn welgemeende dank uitspreken aan Victoria Beckham.

 

Oh, hoe we hebben gelachen toen we hoorden dat ze was ingehuurd als de design­consultant van de Evoque. En hoe perplex we stonden. Ik zou hier het boetekleed willen aantrekken namens iedereen bij TopGear. Want nu is gebleken dat die vrouw een genie is. Ik gok dat ze van heel andere zaken opgewonden raakt dan rondetijden op de Ring, en dat is nou precies haar grote kracht als autodesigner. Een circuit met daarop volwassen mannen in kleurige rompertjes mag geen plaats hebben in het leven van een keurig meisjes als zij is – en ik wil dat het ook geen plaats heeft in het mijne.

 

Laten we geen moment twijfelen dat de Evoque zo goed rijdt dankzij Koningin Victoria. Ze moet aan de ontwerpklus zijn begonnen zonder, neem ik aan, enige mening over de rijeigenschappen, zonder de ballast, het juk en de tirannie van gewenst rijgedrag. Afgaand op haar schoenen zal ze hebben gezegd: ‘Nou, als het maar lekker zit’, en daarin had ze volledig gelijk. Dank u, mevrouw.

 

Ik zie hierin een voorbeeld voor zeer veel andere zaken in onze wereld die gebukt gaan onder de mening van een kleine groep fanaten. Neem nou voetbalcommentatoren en -analisten: ik, als doorsnee kijker, begrijp doorgaans niet waar ze het over hebben. Dus moeten we Richard Hammond aan voetbal­analyses laten deelnemen – dan zullen er filosofische verhandelingen over het leven in het algemeen volgen en kan hij meteen voorkomen dat er gesproken wordt over de beste man op de zes of op de tien.

Als we dat hebben geregeld, en de acteur Michael Gambon op treinstations is tewerkgesteld, zullen we Victoria’s Evoque pas echt op waarde kunnen schatten – en ik zeg je: die waarde is wereldschokkend. Mevrouw Beckham, u bent mijn een na liefste Spice Girl.*