James May over regeltjes

We slaapwandelen door een wereld vol fluorescerende en reflecterende flauwekul, waarin regeltjes alles wat leuk zou kunnen zijn, verpesten. Tijd voor actie!

 

Ik schrijf dit uit gloeiende verontwaardiging. Ik zie mezelf graag – en ik hoop dat jij me ook zo ziet – als een geduldig en verdraagzaam mens, maar mijn hoofd is nu zo helder paars aangelopen dat ik hem in het beeldscherm weerspiegeld zie.

 

Ik ben bang dat het allemaal komt door de regelgeving ten bate van onze veiligheid. Ik werk momenteel aan een ander programma, en het maakt niet uit wat daar de bedoeling van is want als het klaar is gaat het waarschijnlijk toch over die regeltjes.

 

Aangezien Jeremy gewoonlijk degene is die zich druk maakt om die dingen, heb ik een programma gemaakt voor ons samen. ‘Kapotgeregeld’ gaat het waarschijnlijk heten. Denk nou alsjeblieft niet dat Jeremy en ik ons gaan beklagen over de fluo-vestjes van wegwerkers of anderen die werkelijk hun leven op het spel zetten.
O nee, ik heb iets veel ambitieuzers in gedachten. We gaan gewoon proberen een paar eenvoudige publieksspektakels op touw te zetten – een luchtballon oplaten vanaf een marktplein, bijvoorbeeld – en dan laten zien hoeveel rompslomp en mierenneukerij en ander irritant gedoe daarbij komt kijken.

 

Hoeveel voorzorgsmaatregelen moeten er genomen worden om te voorkomen dat mensen gewond raken door een ballon? Hoeveel moet er worden verzekerd voor een ballon de lucht in kan, zonder dat de schadevergoeding die deze of gene waar dan ook voor opeist de dekking overschrijdt? Wat moet je allemaal tekenen voor de gemeente alleen al toestemming geeft, en hoever moeten de toeschouwers er vanaf staan? Welke risico’s worden eigenlijk allemaal in kaart gebracht? In tweevoud? In drievoud? En ga zo maar door.

 

Je denkt misschien dat ik een grapje maak. Was het maar waar. In andere afleveringen die ons de nodige moeite zouden kosten, willen we gaan fietsen zonder waterflesje en wandelen zonder wandelschoenen.

 

En rondrijden in een auto. Het is een godswonder dat Top Gear al zo lang bestaat, want de regelgeving rond het besturen van een motorvoertuig, waarbij je immers opeens dorst kunt krijgen of moe kunt worden, is zo monsterlijk dat we jaren geleden het bijltje er al bij neer hadden moeten gooien.

'Iedereen vindt die regels flauwekul, maar niemand durft er tegenin te gaan, want dan betaalt de verzekering niet uit'

 

Hoe is het mogelijk dat je nog mag autorijden in een tijd dat een losliggende deurmat als levensbedreigend wordt gezien? Als ik een verklaring van afstand moet tekenen voor ik een fiets huur, hoe kan het dan dat ik geen enkele handtekening hoef te zetten voor ik mijn auto in z’n vier zet? Autorijden is toch een onaanvaardbaar risico?

 

Nee, nu misschien nog niet, maar ik vrees dat het dat wel gaat worden. Tegen mensen die zeggen dat het autoverkeer uiteindelijk overal zal vastlopen, heb ik altijd gezegd dat de auto uiteindelijk de oorzaak zal zijn van zijn eigen ondergang, want als hij muurvast staat, laten de mensen hem vanzelf staan.

 

Maar misschien dat al die camera’s de klus wel eerder kunnen klaren, domweg omdat het te irritant wordt om nog achter het stuur te kruipen. En de groene lobby kan er ook wat van: die probeert ons de auto uit te krijgen met misplaatste, morele chantage.

 

Maar de regelgeving rond onze veiligheid spant toch echt de kroon: die gaat het helemaal verpesten voor de automobilist – als we niet heel snel in actie komen. En volgens mij is de oplossing heel simpel.

 

Die regelgeving heeft alles te maken met aansprakelijkheid. Er moet altijd iemand zijn die aansprakelijk is, al sla je jezelf met een hamer op je kop. Verzekeringen worden afgesloten om te voorkomen dat je moet dokken als je iets overkomt, maar als de veiligheidsregels niet in acht zijn genomen, kun je mooi naar je geld fluiten.

 

En dat geeft een klassieke vicieuze cirkel. Straks wil je net je tanden in je broodje zetten en dan zegt de eigenaar van de broodjeszaak dat je eerst een tandtechnische verklaring moet ondertekenen. ‘Ik weet, het is belachelijk, maar het is in verband met de verzekering.’

 

Dat zeggen ze allemaal. Iedereen vindt die regels flauwekul, maar niemand durft er tegenin te gaan, want dan betaalt de verzekering niet uit en is er geen dekking en dreigt meteen een faillissement.

 

Maar als we het allemaal zo belachelijk vinden, waarom laten we het dan gebeuren? De grote meerderheid zucht onder het juk van een handjevol juristen en verzekeringsexperts die onze zaken, onze vrije tijd en ons hele leven reguleren. En van dat leven blijft verdomd weinig over.

 

We hoeven ze dus alleen maar achter hun bureau vandaan te slepen en op te knopen. Dan komt alles weer goed. Doe je mee?