James May: met regen op de motor

Motorrijden in de regen heeft misschien wel iets heel stoers, iets van haar op de borst en een vikinghelm op het hoofd, maar die regenkleding houdt je niet droog. James verklaart zich nader.

 

Waar ik net zat, op een motor, is het moeilijk te geloven dat er delen van de wereld zijn waar water een schaars goed is. Alleen in mijn sokken zit al genoeg om voor 5.000 mensen rijst te verbouwen.

 

Ik begin me af te vragen of de instanties die geacht worden de droogte in de wereld te bestrijden niet iets over het hoofd zien. De volgende keer dat een wanhopige boer in Afrika zich uitslooft om een akker te irrigeren, moeten ze mij laten overkomen met m’n motor. ‘Ja, daar is May’, roepen ze dan. ‘Als hij hier even rondrijdt, regent het pijpenstelen.’

 

Ik lijk tegenwoordig nauwelijks op een motor te kunnen zitten zonder door en door nat te worden. Ik kan hem de garage uit rijden in een stralende zon, maar binnen een paar kilometer is het net of ik de Niagara-watervallen in ben gereden. Ik word dan ook boos als mensen een tweedehands motor aanprijzen met de kreet: ‘Nog nooit in de regen gebruikt’. Hoe kan dat nou, in Engeland? Laat mij een man zien die tien jaar een motor heeft gehad en er 30.000 kilometer op heeft gereden zonder ooit nat te zijn geregend, en ik laat je een motor zien die op regenwater ríjdt. Van de laatste vijf motoren die ik heb gehad, zijn vier op weg van de showroom naar huis ‘in de regen gebruikt’.

 

Er zijn twee dingen die ik hierover kwijt wil. Het eerste is dat ik het vroeger leuk vond om motor te rijden met nattigheid, vooral als het net was opgehouden met regenen. Een nat wegdek vereist bijzonder, prikkelende vaardigheden: soepelheid, anticiperen, vermijden van potentieel gevaar in de vorm van putdeksels en de witte stukken van zebrapaden. De wereld ruikt heerlijk na een goeie douche, en als je je motor na afloopt afdroogt, is even afspoelen in de regen heel goed. Raak je tenminste eindelijk die aangekoekte troep voor op de krukkast kwijt.

'Mijn huidige regenpak moet, als je het eenmaal aan hebt, rond het middel aaneen worden geritst, en daarvoor moet je de houding aannemen van een koe die een stier uitnodigt voor een vluggertje'
 

Ik word een dagje ouder en ik ben graag bereid om toe te geven dat ik een mooi-weermotorrijder ben. Als je in de regen rijdt, moet je regenkleding aantrekken, en aangezien ik al nauwelijks de energie kan opbrengen om gewone kleren aan te trekken, is dat toch echt teveel gevraagd. Bovendien word ik snel ouder: ik moet altijd alweer plassen zodra ik de laatste rits dicht heb – en dan zit het motorsleuteltje ook nog eens altijd in mijn gewone broekzak, ergens onder al die kleding.

 

Moet je horen. Mijn huidige regenpak moet, als je het eenmaal aan hebt, rond het middel aaneen worden geritst, en daarvoor moet je de houding aannemen van een koe die een stier uitnodigt voor een vluggertje. Dat is nog erger dan een vrouw de pantydans zien doen. Dan heb je nog laarzen en handschoenen en binnenhandschoenen en een soort bivakmuts, en daar word je doodmoe van. In de tijd die ik nodig heb om die regenspullen aan te trekken, zou ik in m’n Fiat Panda al 150 kilometer verderop zitten. Ik kan me nauwelijks bewegen als ik ben uitgedost als een Michelin-mannetje, dus hoe ik dan een motor zou moeten besturen, ik weet het niet.

 

Het tweede ding dat ik kwijt wil is dit. Regenkleding voor op de motor is je reinste contradictio in terminis. Hoe grondig ik alles ook dichtdruk en -rits, er komt altijd wel ergens water binnen. Het hoeft maar een straaltje te zijn in je nek of in een mouw: na een uur is het bad echt wel vol. En ergens nat aankomen is al erg genoeg, want dan wordt de bank/kantoorstoel/wachtkamer ook nat, maar een uur later is het helemaal erg, want dan ga je ook nog eens naar natte hond ruiken.

 

Motorrijden is een hobby, geen way of life of een bevestiging van mijn mannelijkheid. Mensen die in de regen rondrijden omdat ze denken dat ze daar mannelijk van worden, moeten maar in een hutje op de hei gaan wonen, daar word je ook heel mannelijk van.

 

Dingen zijn waterdicht of ze zijn het niet, en nu ik erover nadenk: vrijwel niets is waterdicht. Ja, horlogemakers lijken te weten hoe het moet, maar waarom begeeft een mobieltje het zodra er ook maar een druppel water in de buurt komt? Hetzelfde geldt voor digitale camera’s, laptops en alles wat in Italië wordt gemaakt waar draden aan te pas komen. Ja, en stop je die dingen in een ‘waterdichte’ rugzak, dan is dat alleen maar uitstel van executie – voor enkele minuten, hooguit. Ik begin me af te vragen of het één grote samenzwering is. Dingen waterdicht maken staat nog in de kinderschoenen, dus kom me niet aan met regenpakken voor op de motor.

 

Gek genoeg worden mijn angsten bevestigd door geen mindere instantie dan het Australische leger. Daar hebben ze van die jassen met capuchon van het type ‘kurkdroog’, maar de soldaten onderling noemen ze ‘kletsnat’.