James May: de ideale auto (voor een fotograaf)

James heeft een gat in de nichemarkt ontdekt. Want een afblusbare auto is niet alleen ideaal voor de hondenbezitter.

 

Ik heb lang genoeg in dit vak gezeten om me de tijd te herinneren dat je maar vijf soorten auto’s had: sedans, stations, sportauto’s, vijfdeurs auto’s en Land Rovers.

 

Toen kwam de Renault Espace. Ik werkte toen nog voor een ander tijdschrift en ik weet nog dat de hoofdredacteur daar heel opgewonden raakte van de Espace. Het was een heel nieuw type auto. Autorijden zou nooit meer hetzelfde zijn.

 

Daarna was het een kwestie van tijd voor het nichemodel werd gecreëerd. Niet veel later produceerden alle merken hun eigen nichemodellen en binnen een paar jaar was het zover gekomen dat elk nieuwe model als een volslagen nieuw type auto werd gelanceerd. Het liep, met andere woorden, uit de hand.

 

En moet je nou zien. Je hebt SUV’s, sport-SUV’s, SUV-coupé crossovers, sport-stationcars, vierdeurs coupés, luxe pick-ups, softroaders, grass ’n’ gravel-luxury vehicles, lifestyle midsize MPV’s, en ga zo maar door. Het is u vraagt en wij draaien. ‘Het onderscheid tussen de verschillende types is aan het vervagen’, zoals een woordvoerder van Mercedes-Benz een keer tegen me zei toen er een kleine bus met ramen werd gelanceerd die de Vaneo werd genoemd, ook verkrijgbaar als in serie gemaakte Hondenvariant.

 

Je zult dus verbaasd opkijken dat het me is gelukt om een niche te vinden voor een autotype dat niet lijkt te bestaan, en dat allemaal dankzij het feit dat ik vaak fotografen aan het werk zie. Dan heb ik het niet over huwelijksfotografen, met hun keurige pakken en onuitputtelijke reservoir aan moppen die je nog nooit op enige bruiloft gehoord hebt. Dat is een apart slag. Die rijden meestal in een oude Citroën. Maar fotografen die de kost verdienen met het fotograferen van auto’s zijn marketingtechnisch wat ingewikkelder.

 

De autofotograaf heeft een gigantische uitrusting, om redenen die niet helemaal duidelijk zijn in een tijd dat je met je mobieltje al over zes miljoen pixels kunt beschikken. Daarbij heeft hij - het is helaas nooit een vrouw - vaak ook nog iets wat ‘een assistent’ wordt genoemd, de moderne evenknie van de Victoriaanse schoorsteenvegersknecht, wiens taak het is hamburgers te halen en dingen vast te houden.

 

Dus die kiekjesmaker heeft een grote auto nodig. Nou, geen probleem, grote auto’s genoeg. Verder moet onze lenzenman voor zijn werkzaamheden flink wat kilometers maken, en aangezien hij fris moet arriveren voor zijn treffen met Leica, de Griekse muze van de fotografie, moet zijn auto ook nog eens comfortabel zijn. Nou. Ook geen probleem.

 

Nu wordt het lastig. Om van die dramatische foto’s te krijgen van een nieuwe Aston langs de stoeprand, of van de neusgaten van Clarkson, van die foto’s waarbij het lijkt of de camera op zijn schoenpunten is gemonteerd, moet de fotograaf door de knieën, wat zeg ik, door het stof. Bij elke fotosessie waar ik bij ben geweest, draait het erop uit dat hij met zijn knieën in de modder zit. Gevolg is dat zijn auto van binnen een zwijnenstal wordt.

 

Dus wat zo’n fotograaf nodig heeft is een grote, zeer comfortabele auto met een afblusbaar interieur – en voor zover ik de markt kan overzien bestaat die niet. Land Rover Defenders zijn in principe waadauto’s en die kunnen van binnen dus met de brandspuit worden schoongemaakt. Er kan ook veel bagage in. Maar om er nou zulke afstanden in af te leggen? Nee.

 

Daarom is de Range Rover ook uitgevonden: om de voordelen van de Land Rover te combineren met een beetje lange-afstandscomfort. Dat ging ook een tijdje goed, tot de Range Rover een soort rijdende ballentent werd, met een mooi tapijt en welriekend leder – en dat is ook niet wat we hebben moeten.

 

Ik heb het idee dat we hier met een heuse misvatting van doen hebben, namelijk dat elke auto die ruimte biedt, automatisch luxe en weelderig moet zijn. Dat is misschien fijn voor een auto voor speciale gelegenheden, maar voor het dagelijkse gebruik heb je er toch meer aan als je er de brandspuit op kunt zetten, dus geen hoekjes en gaatjes, geen elektronica onder de stoelen, maar vinyl bekleding, rubber op de vloer. Het moet geen lounge zijn, geen zitkamer, maar meer een soort badkamer. Of zo’n kleedkamer in het zwembad.

 

Ik zou de fotografeneditie van de E-klasse-stationcar of de Toyota Verso zo kopen, en dat geldt vast voor iedereen met kinderen dan wel honden, en verder voor iedereen die in zijn auto wel eens ernstig met eten heeft gemorst. Ken je die goedkope hotels langs de Franse snelweg, met van die badkamers uit één stuk plastic?

 

Zoiets.