James May: je broek uit voor terrorisme

De bestrijding van terrorisme heeft er vooral toe geleid dat reizigers nu een excuus hebben om te stinken en hun nagels niet te knippen. Hebben ze nou hun doel bereikt?

 

Enkele jaren geleden, in een reeks gebeurtenissen die kort worden samengevat als 9-11, stapten een stuk of wat terroristen met een handvol messen in een paar vliegtuigen, vermoordden de bemanning, en vlogen een paar gebouwen omver.

 

Als gevolg daarvan is het nagelknippertje dat ik altijd aan mijn sleutelring had hangen op een vliegveld in beslag genomen: ik mocht eens, in een vliegtuig naar de VS, worden overmand door religieus fanatisme en de piloten van een 747 dood knippen (te beginnen met hun pink).

 

Intussen zijn de echte slechteriken overgestapt op schoenbommen. Toen die eenmaal waren ontdekt, moest ik elke keer als ik met het vliegtuig naar Manchester wilde, mijn ruim beveterde Dr Martens uittrekken: ik mocht eens een lading dikzakken met laptops op weg naar een conferentie over de toekomst van de plastische chirurgie willen opblazen.

 

Met die maatregel zouden ze echter ook weinig terroristen vangen, want toen ontdekten ze de vloeibare explosieven, vermomd als Hammond-haarproducten of iets dergelijks. Om die reden wordt nu elke keer mijn deodorant ingepikt zodra ik mij met mijn handbagage op Heathrow vertoon: het mocht eens een zenuwgas zijn en ik mocht eens van plan zijn een heel korfbalteam op weg naar Frankfurt uit de weg te ruimen. Het enige gevolg is dat ik een slechte ambassadeur voor Engeland ben geworden, omdat ik in het buitenland niet okselfris ben.

 

Dat soort dingen irriteert mij nou mateloos. Vanwege het antisociale gedrag van een minderheid moet ik mij een hoop ongemak laten welgevallen, er is een hele Sahara aan zand in de raderen van mijn gesmeerd lopende leventje gekieperd.

 

Zo gaat het privé ook. Ik maak weer een drankserie met Oz Clarke, en dat levert een hoop gezeur op. Er wordt beweerd dat we misschien wel oproepen tot buitensporig drinken, en er dreigt censuur van de BBC of stront met allerlei gezondheidsfreaks, en waarom? Omdat een handvol proleten zich wel eens een stuk in de kraag drinkt en elkaar vervolgens met messen te lijf gaat.

 

Het is belachelijk. Het enige wat wij zeggen is dat het volkomen acceptabel is als normale, evenwichtige mensen één of twee glazen drinken en daarvan genieten. En als ze een beetje aangeschoten raken, wat dan nog? De meeste mensen die ik ken, houden wel van een wijntje, maar geen van hen heeft mij na een bezoek aan de pub ooit een mes tussen de ribben gestoken terwijl een ander daar een happy slapping-filmpje van maakte.

 

Toch staat de regering erop dat we uit kleinere wijnglazen gaan drinken, om onze drank-lust in te tomen. Flauwekul. We moeten het gewoon bezuren vanwege een stelletje rand-debielen, die als ik het voor het zeggen had alleen nog maar wegen zouden aanleggen. Dwars door de bergen.

 

Dat doet me denken aan de maatregelen die bij mij in de buurt zijn ingevoerd om het verkeer aan banden te leggen: alpine-drempels, extra verkeerslichten, eenrichtingsverkeer, van die onnozele minirotondes, miljoenen camera’s, al die ontzettend vervelende dingen die het autorijden lastiger maken dan het waard is.

 

Toch zijn het dingen die voor de meerderheid van de automobilisten volstrekt overbodig zijn. We gaan uit onszelf al wel langzamer en voorzichtiger rijden als we langs een school komen, we laten de bus al wel naar de andere rijbaan gaan als de weg zich splitst, we laten de ander al voorgaan als er geen ruimte is om elkaar te passeren. We stoppen allemaal voor rood, in plaats van op het gaspedaal te trappen alsof het allemaal wel goed komt.

 

Maar omdat een kleine minderheid dat niet begrijpt, of niet de moeite neemt het te begrijpen, moeten alle anderen eindeloos worden betutteld bij een activiteit die eigenlijk heel simpel is en die toch enigszins ontspannend zou moeten zijn: autorijden. Ik begin me echt af te vragen of een paar duizend mensen het autorijden voor de overige dertig miljoen mensen hebben verpest.

 

Ik ben er nog niet uit. Ik maak me niet druk om mensen die aarzelen, die wat te langzaam rijden, die maar niet kunnen besluiten welke kant ze op moeten, of die vergeten richting aan te geven. Ik maak me niet eens druk om die paar mensen die achthonderd kilometer op de rechterbaan blijven rijden of die een caravan achter zich aan slepen. Wat mij dwars zit, zijn de mensen die het vervoermiddel waar ik van houd mishandelen, die rijden als idioten. Als de auto zo vreselijk is, neem dan de bus of de trein. Die zijn uitstekend, tegenwoordig.

 

Het vliegveldprobleem is intussen de oplossing nabij, dankzij mijn vriend Nigel. Hij is bereid zijn toekomst, zijn loopbaan en misschien zijn leven op te geven door in te checken met een explosieve broek aan. Het kan zijn dat hij het met de dood moet bekopen, maar als gevolg daarvan zullen wij voortaan allemaal uit de broek moeten voor we door het röntgenpoortje gaan.

 

Dat zou tenminste nog vermakelijk zijn.