Columns Hammond

Richard Hammond is graag doodsbang

Richard Hammond is graag doodsbang - Foto 1
06-04-2012reageer
Ben jij wel eens bang? Richard wel en hij vindt het heerlijk. Het is een van de vele geneugten van rijden met verschrikkelijk snelle auto’s. Zoals jetcars.
 
Het is niet voor niets dat sommige auto’s er angstaanjagend uitzien. Dat is het gevolg van een aantal trucs die door ontwerpers worden toegepast om agressie en allure uit te stralen en die primitieve, brute kracht symboliseren. Ik heb absoluut geen idee hoe die trucs precies werken en net zo min als ik met een cad-computer een supercar zou kunnen ontwerpen, zou ik met een Lamborghini Murciélago LP670-4 SV een rondje over de Nürburgring kunnen rijden zonder over de kop te slaan. Maar ik weet dat die trucs bestaan. Dat weten we allemaal. We kunnen allemaal wel raden dat daar enorme luchthappers bijhoren die een onverzadigbare honger suggereren en breed gewelfde spatborden boven vette achterbanden onder kleine raamopeningen waarachter de duivel zich schuilhoudt.
 
Het zijn maar trucjes, natuurlijk, want de meest duivelse supercar kan waarschijnlijk ook zo worden ontworpen dat hij eruit ziet als een babydolfijn en toch dezelfde fenomenale prestaties levert. Ondertussen vallen we massaal voor dergelijke trucs. We voelen ons aangetrokken en worden gebiologeerd door een agressieve neus en een paar rechte lijnen die scherp contrasteren met gespierde rondingen.
 
Toen ik ooit - voor de onderhuids veel minder gestoorde Aventador verscheen - eens naar een Murciélago LP670-4 SV liep om er een stukje mee te rijden, deed ik dat met het zelfvertrouwen van een muis die door zijn maatjes is uitgedaagd om in de ballen van een olifant te bijten. Ik sloot mijn ogen en prevelde een schietgebedje voor ik ‘m startte. Als het misging, dan zou dat uitermate kostbaar en gevaarlijk zijn, maar bovenal – wellicht nog belangrijker – buitengewoon gênant. Binnen de kortste keren maakte de angst plaats voor respect en vervolgens voor enthousiasme. Ik trapte het gas in, kneep in het stuur en jakkerde weg met opgewekte uitbundigheid.
 
Ik verloor mezelf in een euforie van kracht, controle en oorverdovend lawaai. Even een paar bochten nemen, wat rechte stukken afwerken en ik zou er zelfverzekerd als een majorette, jonglerend met de autosleutel van weglopen, in plaats van in mijn broek te plassen van angst voor het gevaarte dat dreigt me te bespringen en mijn hoofd eraf te bijten. Toch denk ik niet dat het allemaal alleen maar is bedoeld om gelukkige eigenaren indruk te laten maken op gewone stervelingen. Ik denk dat wij, de bestuurders, graag bang willen worden gemaakt.
 
'Ik leefde intenser, ik was er diep van doordrongen dat mijn hart bloed door mijn aderen pompt en dat in mijn hoofd neuronen worden geactiveerd'
 
Ik wel, in ieder geval. Ik was al benauwd van sommige auto’s bij TopGear, veelal al ver voordat ik ook maar was ingestapt. Het is een behoorlijk naar gevoel: in een vreemd bed, ergens in een goedkoop hotelletje liggen in de wetenschap dat ik me de volgende dag naar een circuit moet begeven en in een apparaat moet klimmen dat me, nog voordat ik überhaupt de sleutel in het contact heb gestoken, vrijwel zeker de dood in zal jagen. Ik heb nachtmerries gehad waarin ik er van overtuigd was dat de auto, of het nou de Renault F1-auto was die ik enkele jaren geleden mocht proberen of een speciaal voor de gelegenheid geprepareerd exemplaar, in zijn eigen garage lag te dromen over wat ie de volgende dag met me zou gaan doen. En niets van wat ie van plan was, zou plezierig zijn. Laat staan pijnloos.
 
Zo was er bijvoorbeeld in een specifiek geval sprake van dat het verdomde kreng inderdaad opsprong en me probeerde te vermoorden. De nacht die ik doorbracht voordat ik met een of andere jetcar zou gaan rijden, was – ik geef het toe – een heel lange. Ongeveer 86 uur staren naar het plafond en me steeds maar weer afvragen hoe het zou voelen om je vast te snoeren aan een straalmotor en snelheden te bereiken van drie cijfers waarvan het eerste niet een één is. En ook geen twee. Uiteindelijk was het, nog afgezien van het geluid en de onalledaagse bediening en het geweld, een buitengewoon indrukwekkende, fascinerende ervaring. Het was de meest intense injectie van adrenaline die ik ooit heb ervaren. Het was niet alleen de snelheid, het was de sensatie, de acceleratie, het besef dat ik mezelf tot het uiterste zou voeren. Ik leefde intenser, ik was er diep van doordrongen dat mijn hart bloed door mijn aderen pompt en dat in mijn hoofd neuronen worden geactiveerd.
 
Vervolgens werd ik wakker in een ziekenhuis en was ik er van overtuigd dat ik op een feestje was en dat ik getrouwd was met een Française. Ja, het liep verkeerd af. En nee, ik ga nooit meer met die ene auto rijden. Maar – en daar draait het om – ik zou zo weer naar een angstaanjagend monster lopen en ‘m provoceren. Dat heb ik sindsdien nog heel, heel vaak gedaan. Ik ben in de woestijn in een Bowler Nemesis gekropen die een oog leek te openen om me vervolgens te willen verorberen. Vanmorgen reed ik bijna 200 kilometer over bochtige openbare wegen op een Suzuki Hayabusa die me, in handen van de juiste man, af zou kunnen schieten naar de maan. Niet al te lang geleden liep ik voor het eerst naar een helikopter om daar geheel zelfstandig mee het luchtruim in te vliegen.
 
Daar zit de crux: ik vind het fijn om bang te zijn. We vinden het allemaal fijn om bang te zijn. We laten ons in onze verbeelding graag bespringen door ongure automobiele monsters die ons willen mishandelen. Ze zijn de wespennesten waar we als jongetje met een stok inprikten. Dat is heel wat anders dan met een valse hond aan een ketting rondlopen om anderen te imponeren. Hier gaat het erom wie de ballen heeft om de kennel binnen te gaan om de hond echt boos te maken. Om dan weer rustig naar buiten te komen.

Geen reacties

Geen reacties ontvangen op dit bericht.

Plaats zelf een bericht

Je krijgt automatisch van ons een mailtje met daarin je reactie én een link.
Door op die link te klikken activeer je je bericht op onze site...

Bedankt voor je reactie

Klik op de link die nu naar je gemaild wordt...