Richard Hammond geeft jou geen advies

Iemand een auto-advies geven staat gelijk aan het plegen van sociale zelfmoord. Daarom vertelt TopGear je op televisie nooit – nooit, nooit – welke auto je zou moeten kopen. Nooit.

 

Er wordt weleens gezegd dat we in de TopGear-televisieshow de kijkers niet echt ter wille zijn omdat we geen koopadviezen verstrekken. Daarop kan ik alleen maar terugzeggen dat als dat waar is, we een stuk beter bezig zijn dan ik ooit had vermoed. Het lijkt namelijk verrekt makkelijk om, zoals wij, in staat te zijn om elke auto die te koop is te mogen rijden en daar een mening over te hebben. Het is echter een stuk ingewikkelder om behalve te zeggen ‘goed’, ‘redelijk,’ of ‘saai en in staat je ongelukkig te maken’ ook nog eens een koopadvies te geven waar je echt iets aan zou hebben.

 

Dat komt vooral omdat het kopen van een auto een proces is dat is gebaseerd op mythes, folklore en geluk. Er zijn mensen die zweren dat de enige goede koopadviezen bestaan uit wat geheimzinnig gefluisterde tips over de zwakke punten van een klassieker of een gebruikte supercar en als je die ter harte neemt, komt alles goed. Anderen beweren dat ze geesten ondervragen en tegen bomen praten en zo tot een oordeel komen.

 

Feit is dat, tenzij de auto die je overweegt te kopen onder het roest zit en geen wielen heeft, er geen enkele methode waterdicht is tenzij je de auto echt helemaal uit elkaar schroeft. Als je dat doet, bestaat het gevaar dat je bij het in elkaar schroeven vervolgens een onderdeel over het hoofd ziet en dat iemand daar boos over wordt. Zelfs dan is het onmogelijk om te zeggen hoe de auto zich zal gedragen als je ‘m eenmaal in je bezit hebt.

 

Eerst moet je natuurlijk kijken naar de historie van de auto. We moeten, zo zegt men, alleen geïnteresseerd zijn in auto’s die een volledige onderhoudsgeschiedenis hebben – inclusief de dealerboekjes, de aanpassingen, de reparaties en de vervangen onderdelen. Dat heb ik gedaan. Een paar jaar geleden kocht ik een Ferrari en ik kreeg er een kantoorkast vol papieren bij, waarop tot in detail stond beschreven wat de auto allemaal had meegemaakt. De vorige eigenaar liet dat allemaal vol trots aan me zien. Hij wees op de nieuwe versnellingsbak, de vernieuwde ophanging, de vervangen elektromotoren van de raamopeners, hoe vaak de banden wel niet waren vervangen en naar de indrukwekkende lijst servicebeurten bij een heuse Ferrari-dealer.

 

Toen ik door die paperassen bladerde, zwol mijn hart bij het idee dat deze glorieuze Italiaanse exoot voorzien was van een levensverzekering die alles tot de nok toe afdichtte. Zoals iedereen weet: hoe dikker de stapel papieren, hoe beter je bent verzekerd. Ik kon het pak papier amper tillen, dus alles zat snor. Ik hoefde me geen zorgen te maken als ik deze, wat oudere Ferrari zou kopen. Alles zou goedkomen.

 

 

Nou, niet dus. Binnen een paar seconden ging het al mis en begonnen er onderdelen dienst te weigeren. Ik onderging het moment waarop ik een alleszeggend plasje olie onder de versnellingsbak zag liggen met een doodshuivering. Ik stierf bijna toen ik, na een paar maanden, bobbeltjesvormige roest aan de onderkant van de deuren zag verschijnen. Het leer op het dashboard verdween alsof de auto lepra had. Ik liet het herstellen, en dat was wellicht de duurste reparatie die ik ooit aan een auto heb laten uitvoeren.

 

Het was allemaal geen verrassing, want het stond allemaal in de onderhoudspapieren. Ik had ‘m terug moeten brengen naar de man die ‘m aan me had verkocht, tegen hem moeten zeggen dat het ding een omgekeerde pinautomaat was, en weg moeten rennen.

 

Het leuke is: onlangs heb ik hetzelfde gedaan. Ik kocht een bejaard exemplaar van een felbegeerd Brits merk. Ik ga je niet vertellen welk merk, want op een dag moet ik van de auto af en dan wil ik niet worden uitgelachen. Maar het rijmt op Maston Fartin, en het model dat ik heb gekocht heeft als typeaanduiding een cijfer dat tussen de 5 en de 7 ligt. Het is een pracht van een auto.

 

Hij heeft pas één eigenaar gehad, en hij werd verkocht met een onderhoudshistorie die qua omvang nog het meest weg had van een ouderwetse encyclopedie. Nadat ik ‘m had gekocht, bracht ik ‘m naar een gespecialiseerd autobedrijf om ‘m na te kijken en helemaal klaar te maken – ik zag de landweggetjes al voor me waarop ik deze auto eens echt Brits kon laten ronken.

 

Afgelopen maand ging ik naar de garage om ‘m op te halen. Helaas bestond de auto niet meer als geheel, alleen in onderdelen. En zelfs die waren er niet allemaal, want veel delen bleken helemaal te zijn verdwenen: ze waren volledig weggeroest of eerder vervangen door stukjes tin. Aan de motor te oordelen, was die onderhouden door een man die zijn vak beoefende met als enige instrumenten chocoladeletters en een hamer.

 

De specialist schetste me het ‘kostenplaatje’ – hij was duidelijk een man die eerder met dit bijltje had gehakt en wist dat het me pijn zou gaan doen. Ik mocht kiezen, natuurlijk: ik kon de auto meteen verkopen en er de helft voor krijgen van wat ik ervoor had betaald, of ik kon nog eens hetzelfde bedrag uitgeven dat ik er al voor had betaald, waarna de auto ongeveer waard zou zijn wat ik ervoor had betaald. Althans, als de markt voor klassiekers niet instort. Wat wel gaat gebeuren, gok ik.

 

Dus ik deed dat laatste. Zodat ik nu met mijn billen in een prachtige Britse klassieker zit, en ik ben van plan er tot in de eeuwigheid in te blijven zitten, aangezien het ding duurder is geweest dan mijn huis.