Richard Hammond en zijn E-Type-puzzel

Zen en de kunst van voorbeeldig onderhoud aan je klassieker: Richard gaat op zoek naar de diepere geheimen achter het portierpaneel van zijn E-Type.

 

Ik ben volmaakt gelukkig. Volkomen ontspannen geniet ik van de diepere inzichten van mijn ziel, in de stellige wetenschap dat ik de zwaarste taak van mijn leven heb volbracht, en dat alles voortaan een fluitje van een cent zal zijn. Ik ben er namelijk in geslaagd om het draaimechanisme van het raam van mijn Jaguar E-Type te demonteren, een klus die in al zijn vijandige complexiteit de zwaarste opdracht was die ik ooit heb volbracht.

 

Toen ik enige tijd geleden terugreed naar huis, na afloop van de opnamen voor TopGear, was mijn rechter zijruit ineens verdwenen. Ik had de E-Type eigenlijk meegenomen om er – redelijk schaamteloos – goede sier mee te maken bij het productieteam. Hij had zich de hele dag plichtsgetrouw laten onderdompelen in een warm bad van aanbidding. Zelfs Jeremy en James hadden zich redelijk inschikkelijk getoond tegenover zo veel schoonheid en waren niet in staat gebleken het warme bad te bederven met hun gebruikelijke busladingen hoon.

 

Nadat ik mijn gordel had omgedaan en vrolijk wuivend afscheid had genomen van bewonderaars verdween mijn rechter zijruit plotseling in de deur. Ik reed met een slakkengangetje terug naar huis, benauwd dat de rijwind bij hogere snelheden de cabriokap weg zou blazen. Zelfs nadat ik ‘m in de garage had gestald en twee weken met rust had gelaten, weigerde het raammechanisme zichzelf te repareren; gelaten accepteerde ik dat ik zelf in actie diende te komen.

 

Mijn E-Type is zo’n typisch voorbeeld van een auto die door velen is gekoesterd als de allermooiste auto ooit. Jarenlang hebben zijn achtereenvolgende eigenaren ‘m vertroeteld en ik wilde absoluut niet de eerste zijn die ‘m in de halve eeuw van zijn bestaan zou laten verslonzen.

 

Het portierpaneel moest los, zo veel was duidelijk. En dan zou een draaimechanisme in de romp van de deur niet alleen zichtbaar maar vooral ook bereikbaar moeten worden. Om het paneel te demonteren, moest ik de raamslinger en de portiergreep verwijderen. Ik zag niet zo snel wat daarvoor de meest voor de hand liggende methode zou zijn; ik besloot dat het nu tijd was voor een vraagbaak – in boekvorm – van Haynes of iets dergelijks. Helaas had ik geen vraagbaak van Haynes, en, zo ontdekte ik, het zou me weken intensief speurwerk kosten om er een op de kop te tikken. Ik was dus op mezelf aangewezen.