Jeremy Clarkson wil een golfkar

Er is een manier om de haat tegen auto’s te beteugelen, en dat is door auto’s te verbannen en ze te vervangen door mobiele gespreksmachines. Ook wel bekend als golfkarretjes, om precies te zijn.

Zoals we allemaal weten, is er een tendens waar te nemen die er naar neigt om auto’s zoetjesaan te verbannen uit de binnensteden, en te vervangen door heesters en kinderen.

Dat hele verhaal begint er doorgaans mee dat er een 30 km/u-zone wordt ingesteld, dat er verkeersdrempels verschijnen en dat het loop- en het rijdgedeelte in elkaar overgaan zonder stoepranden. Zodoende moet de automobilist het idee krijgen dat hij te gast is in een voetgangerswereld, in plaats van andersom, zoals het vroeger was.

Het idee is om uiteindelijk helemaal van de auto af te komen, opdat de straten weer gevuld zullen zijn door de geluiden van voetballende schooiertjes en moeders die hun baby’s voortrollen in elegante, ouderwetse kinderwagens, en met het beeld van winkels die op de fles gaan omdat het nou eenmaal verrekte lastig is om je nieuwe koel-vriescombinatie naar huis te krijgen als je nergens meer mag parkeren.

Dit is een groot probleem. Het klinkt als een prachtig idee om steden er zo uit te laten zien als op de schetsen van de architect en de beelden die we in gemeentehuizen kunnen zien hangen. Maar hoe moeten mensen daar dan komen? Hoe moeten we winkelen, werken en zakendoen? Het eenvoudige antwoord luidt: niet. We willen die moeite niet doen. Dus zullen we massaal naar de voorsteden verhuizen, waar de auto wel wordt toegelaten en we zullen dus in een soort donuts wonen: een ring van gezonde goedheid buitenom, en daarbinnen een hart met niets. We krijgen Detroit. Drugs, geweld, moord, terreur. Het einde der tijden.

Dan is het dus duidelijk dat we alles binnen onze mogelijkheden zullen moeten doen om deze kortzichtigheid een halt toe te roepen en te voorkomen dat auto’s uit de stadscentra worden verbannen.

Ik denk daarover een goed idee te hebben. Als je in een auto zit, zit je in een soort harnas. Je bent een middeleeuwse ridder, en iedere voetganger is een horige. Dat leidt uiteraard tot afgunst, jaloezie en woede. Je beschouwt voetgangers als insecten. Zij beschouwen jou als een moderne, vierwielige versie van Koning Herod. Dit veroorzaakt wederzijdse afkeer.

Ook is het zo dat je je als geharnaste ridder veilig en beschermd voelt. Dat betekent dat je schijt kunt hebben aan alles en iedereen om je heen, ook aan andere geharnaste ridders. In je auto haat je eigenlijk iedereen buiten je auto. En dat kun je laten zien ook, want je bent onschendbaar. Dat gevoel heb je niet als voetganger.

Als iemand op de stoep tegen je aanloopt, barst je niet uit in een woedende tirade. Misschien zeg je tuttut, hoho, of kalm aan, of je trekt een wenkbrauw op. Maar daar blijft het bij. Als je op een loopband op een vliegveld loopt en de doorgang wordt geblokkeerd door een echtpaar met een paar koffertjes, begin je niet meteen als een gek tegen hen te schreeuwen. Je roept geen toet-toet. Je doet niets. Je wacht even rustig af, of als je heel erge haast hebt, zeg je ‘sorry, mag ik misschien even passeren?’

Daarom moeten we het ontwerp van onze auto’s herzien. Ik realiseer me, natuurlijk, dat Nissan dat al heeft gedaan door de Micra op de markt te brengen. Die werd verondersteld schattig en knuffelbaar te zijn, net zo leuk als een Dinky-Toy. Maar dat was het toch niet echt helemaal. Want het was nog steeds een harnas. Het was dan wel een roze harnas met een hoge aaibaarheidsfactor en een vriendelijk smoeltje, maar toch nog altijd een harnas.

 

Ik stel iets radicalers voor. Ik stel voor dat we de automobilist tussen de voetgangers plaatsen. Dat betekent dat we af moeten van het stalen omhulsel. Jazeker. We moeten af van de carrosserie. Misschien kun je je onze TopGear-reis door Botswana herinneren, toen ik de deuren van mijn Lancia Bèta Coupé verwijderde terwijl ik door de zoutvlaktes reed. Het idee was om ze later weer terug te zetten, maar weet je wat? Het was zo vrolijk stemmend om een auto zonder deuren te rijden, dat ik ze niet meer wilde terugzetten.

Deuren zijn zwaar overschat. Ja, ze houden regen tegen en ja, bij hogere snelheden zijn ze prettig geluidwerend, maar ze scheiden je tegelijkertijd van de wereld en alle schoonheid erop. Er bestaat een paar auto’s zonder voorruit, en dat is stom. Dan vliegt er een wesp in je oog.

Maar geen deuren? Dat is een prachtige, elegante oplossing. BMW pionierde met dat idee met hun schitterende Z1, maar stopte daar toen ineens om ondoorgrondelijke redenen mee. Waarom? Als je geen deuren hebt, worden files een feest. Iedereen zal aardig tegen elkaar zijn, net als op een feestje bij je buren. Je praat wat met de gast of de vrouw naast je en als je weer een beetje verder rijdt, praat je weer met iemand anders.

In een normale auto zou je het niet in je hoofd halen om even een babbeltje te maken met de weggebruiker naast je. Maar zonder deuren, zou het tamelijk onbeleefd zijn om geen praatje te maken. Zonder deuren wordt het verkeer leuk. Het zou iedereen gelukkiger maken. En ik denk dat we zelfs nog een stapje verder kunnen gaan met mijn plan.

Recent verbleef ik in wat een reisfolder zou omschrijven als een ‘luxe resort’ op een eiland tussen Australië en het Groot Barrièrerif. Om ons te verplaatsen, kregen alle gasten de beschikking over een golfkar.

Het is raar maar waar: gedurende vele decennia heb ik vrijwel elke auto gereden die je maar kunt bedenken, maar omdat ik geen vrijmetselaar ben noch de president der Verenigde Staten, had ik nog nooit in zo’n elektrisch ruitenbroekenvervoermiddel gereden. Ik vond ze er altijd tamelijk dom uitzien, eigenlijk. Maar.

Omdat je in deze machines zo ontzettend te kijk zit, bleek me in Australië dat het onmogelijk was om me anders dan als een voetganger te gedragen. Je bent nog steeds een deel van de wandelende mensheid. Je bent een ridder, maar een andersoortige ridder, een ridder in een ochtendjas of zo.

Je zou kunnen opperen, natuurlijk, dat een golfkar leuk en aardig is in de stad, maar niet op de snelweg. Dat is echter niet waar. Omdat ze zo langzaam zijn, en gemaakt lijken te zijn van rubber, is het mogelijk om voor de lol tegen elkaar aan te rijden. Lachen. En dat vindt de andere partij ook.

Iedereen vindt het namelijk hartstikke grappig om met golfkarretjes op elkaar te botsen. En nu Algemene Politieverordeningen steeds vaker een verbod uitvaardigen op botsautootjes op de kermis, zijn golfkarren eigenlijk de enig resterende vervoermiddelen waarvan het hele punt is om op elkaar te botsen.

Mijn collega van TopGear Australia, Shane Jacobson, zette zijn golfkar even in een zijstraat of op iemands oprit, en reed dan volgas op het verkeer in, om een andere kar zo hard mogelijk, midscheeps te rammen. Expres. Dat was fantastisch. Op het ene moment hobbelde je rustig voort, het volgende moment draaide je drie keer om je as omdat er een wilde gek woest hard op je was ingereden. Schitterend.

En ik? Ik vond het niet nodig om ooit op de rem van de kar te drukken. Ik reed gewoon op het karretje voor me in. Dat was vooral erg leuk als het karretje voor me werd bestuurd door James May.

Golfkarretjes zijn dus de toekomst. Ze zijn goedkoop. Ze staan open voor de elementen. En ze zijn zelfs leuker dan de Ariel Atom. Omdat je in die auto na een ongeluk geen hoofd meer hebt, en in een golfkar wel. Een lachend hoofd. Golfkarren maken van automobilisten weer mensen en daar gaat het om. Want mensen, dat is wat we nou eenmaal zijn.