Jeremy Clarkson over quads

Niet schrikken, Jeremy is boer geworden – een mooi excuus om iets aan te schaffen dat het in zich heeft om de hele mensheid uit te roeien: een quad.

 

Ik heb een boerderij gekocht. Daar zijn allerlei praktische redenen voor. Land is een betere investering dan een bank je kan bieden. De overheid krijgt geen cent van me als ik doodga. En de prijs van het voedsel dat ik verbouw kan alleen maar stijgen. Maar er is nog een reden, een veel belangrijkere reden: ik kan nu een quad gaan rijden.

 

Die dingen hebben me altijd aangesproken. Het zijn net motoren, alleen vallen ze niet om als je ze ergens neerzet, ze zien er geweldig uit en ze brengen een beetje beschaving in de treurige groene en bruine gedeeltes van Engeland.

 

Uiteraard ben ik me ervan bewust dat quads meer mensen het leven hebben gekost dan alle oorlogen en hongersnoden bij elkaar, en dat zelfs zij die een ritje overleven afstappen met defecte ledematen en de hardnekkige neiging overal bij te kwijlen.

 

Ozzy Osbourne leefde wild en roekeloos, hij at vleermuizen en deed of hij de koning der duisternis was. Desondanks genoot hij een goede gezondheid tot hij op een dag bij zichzelf zei: ‘Wacht eens, laat ik eens een ritje gaan maken op een quad’. Enkele ogenblikken later had hij acht verbrijzelde ribben, een gebroken sleutelbeen, bloedende longen en geen bloedtoevoer meer naar zijn rechterarm.

 

Dan heb je Rik Mayall. In de jaren tachtig was hij niet van de buis te slaan, overal speelde hij in mee. Toen klom hij op een quad en stootte zijn hoofd, en sindsdien is hij uit beeld verdwenen.

 

In 1998 werden 1.200 mensen in het ziekenhuis opgenomen na een ongeluk met hun quad. In 2002 waren dat er 4.200. Nadien zijn er geen cijfers meer bekendgemaakt, maar als die trend zich heeft doorgezet, kunnen we stellen dat in 2008 de hele bevolking van Groot-Brittannië moet zijn omgekomen.

 

Als ik de baas was, zou ik die cijfers bekend maken en iedereen vervolgens zelf laten beslissen wat nu wijsheid is. Maar ik heb hier niks te zeggen. Gordon Brown wel. Daarom zijn quads nu aan alle kanten ingezwachteld door allerhande wetgeving.

 

Geen kind mag voor zijn dertiende wat voor vierwieler dan ook rijden, zelfs niet in de achtertuin. Vanaf hun dertiende mogen ze op een quad rijden, maar alleen als ze instructies hebben gehad van een van de veiligheidsagenten van meneer Brown. Je mag met een quad de weg op, mits hij geregistreerd staat als tractor en je zestien bent. Enzovoort, enzovoort.

 

Intussen hebben de veiligheidsbonzen allerlei regels opgesteld voor helmen en passagiersvervoer en hebben ze een en ander zo onaantrekkelijk mogelijk gemaakt. Het komt erop neer dat je alleen quad mag rijden als je alleen bent, als je bent uitgedost als een ijshockeykeeper en als je ouder bent dan 85.

 

Helaas heb ik het niet zo op mensen in goedkope pakken die mij komen vertellen hoe ik me in mijn eigen tuin gedragen moet, en daarom heb ik, toen ik die boerderij kocht, meteen besloten dat ik, levensgevaar of niet, een quad moest hebben.

 

Waar haal je die vandaan? Nee, serieus. Denk eens even na. Waar jij woont kun je vast van alles kopen: koelkasten, vergieten, tuinhuisjes, porno. Maar kun je er ook een quad kopen? Nee.

 

Uiteraard heb ik op internet gezocht, waar legio sites adverteren met hippe wielen voor je ATV en met Power Ranger-kledij die je bij het besturen daarvan kunt dragen. Een site waar je een gewone quad op de kop kan tikken? Is er niet.

'Koppelen deed je aan het stuur, wat zo ongeveer het stomste is dat ik ooit gehoord heb'
 

Ik weet dat heel wat merken ook quads maken, maar aangezien daar meestal ook motoren van de band rollen, weet ik daar verder niks van. Is een Suzuki beter dan een Yamaha? Al sla je me dood. Je vraagt me toch ook niet of ik liever Tampax gebruik of OB?

 

Daarom besloot ik het, zoals ik ook altijd Sony-televisies koop, bij één merk te houden en belde ik Honda. Iemand die ik daar ken, zei dat ze inderdaad quads maken, en dat ik er wel een paar kon lenen om te zien welke me het best beviel.

 

Eén had rekken voor en achter en een semiautomatische versnellingsbak, wat prima klonk. Maar om te schakelen, moest je met je voet een hendel omhoog duwen. Dat deed pijn aan mijn grote teen.

 

De andere was het stomste ding dat ik ooit gezien heb. De wielkasten zaten bijna twee meter boven de wielen, alsof er een vering in zat van heb-ik-jou-daar. Niet dus. En koppelen deed je aan het stuur, wat zo ongeveer het stomste is dat ik ooit gehoord heb. Het bleef het stomste ding waar ik ooit van gehoord had tot ik erin klom en een ritje ging maken. Dat ding was niet zomaar snel, hij was idioot snel. Geen idee hoe snel hij van 0 naar 100 ging, maar ik schat in een mum van tijd.

 

Zoals je misschien weet, houd ik van snelle auto’s. Ik houd van die enorme kracht die je in je stoel drukt als je accelereert, en dat is nou net het probleem met de quad. De acceleratie drukt je niet in je stoel, want er is geen stoel. Elke keer als je gas geeft, duikel je achterover.

 

Een keer trapte ik hem op z’n staart in het open veld: de derde versnelling leek mij helemaal geen gekke keus. Dat heb ik geweten. Ik had geen stopwatch bij me, maar ik schat dat hij ook in een mum van tijd van 100 naar 150 ging.

 

Aangezien ik de quad nodig heb om vlinderstruiken te planten, bomen te doden en gaten te boren, heb ik besloten er twee te kopen: een voor mezelf en een voor de kinderen. Zij gaan er ook op rondrijden, ondanks de verordening van Brown. Want als het drie uur ’s nachts is en een schaap zit met zijn suffe kop vast in een schutting bij Partrigde Covert, was ondergetekende echt niet van plan uit zijn nest te komen om het beest te ontzetten.

 

Honda heeft het even uitgezocht en wist me te melden dat er in Chipping Norton een quadwinkel is. Die zit, als een soort seksshop, ver buiten de gebaande paden, op een weinig gebruikt en nog minder bekend industrieterrein.

 

Nu heb ik dus mijn eigen quads, en ik sta er echt van te kijken hoe die dingen je achterwerk kunnen toetakelen. Velden zijn niet vlak, ze zijn hobbelig, en elke hobbel plant zich rechtstreeks voort naar je achterste, zodat je binnen een verbazend korte tijd al vergaat van de pijn. Ik weet dat motorrijders, zoals James May, daarvan genieten, maar ik niet. Daarom heb ik er een gewoonte van gemaakt om staand te rijden.

 

Dat lijkt heel cool, maar het betekent in praktijk dat ik geregeld mijn kop stoot aan een tak die ik niet heb gezien omdat ik telkens over mijn schouder moet kijken of mijn geweer of mijn dochtertje er niet af is gevallen.

 

Dat gevoegd bij de pijn in mijn teen als ik schakel betekent veel ongerief, maar ik heb inmiddels met andere boeren in de omgeving gesproken, en ik begrijp dat mijn hele leven van nu af aan uit ongerief zal bestaan. Vroeg opstaan, grote teleurstellingen, financiële misère, en dan, als je iets engs achter op de tractor laadt, een onvoorziene amputatie van je arm.

 

Als ik vervolgens, met mijn afgerukte arm achter op het rek, naar huis scheur, rijd ik net iets te snel een heuvel op, slaat dat ding over de kop en vind je me terug in de statistieken. Ik ben gek op het platteland, maar het probleem met het platteland is dat het niet plat genoeg is.