Columns Clarkson

Jeremy Clarkson over kapotte supercars

Jeremy Clarkson over kapotte supercars - Foto 1
02-01-20124 reacties
Terwijl hij zijn jaarlijkse kerst-dvd aan het opnemen was, ontdekte Jeremy bij alle auto’s die hij had meegenomen een geheel eigen willetje.
 
Aan het eind van elk zomers opnameseizoen van TopGear, gaan de meeste leden van ons team lekker met vakantie naar een strand voor wat welverdiende rust. Ik niet. Met het geluid van ploffende uitlaten en gierende banden nog in mijn oren begin ik meteen te werken aan de jaarlijkse kerst-dvd.
 
Deze keer kun je me bezig zien op het circuit van Paul Ricard, een uur ten noorden van Marseille. Het is een caleidoscoop van kleur en geluid, een orkaan in Technicolor die afsteekt tegen de beigekleurige, vredige achtergrond. Het is er echt excellent.
 
De lucht is er eeuwig en altijd blauw, als je zuidwaarts in de verte kijkt, zie je de Middellandse Zee glinsteren en twinkelen, en het hotel bij de baan heeft een twee-sterren Michelin-restaurant en een extreem aantrekkelijke receptioniste.
 
Om de feestvreugde nog verder te verhogen, ben ik hier met de TopGear-filmploeg, die bestaat uit gasten met wie je ’s avonds een hoop plezier kunt beleven. Gisteravond – na veel wijn, dat geef ik meteen toe – besloten we dat het leuk zou zijn om onze kerstspecial te verluchtigen door James, Richard en mezelf uit te dossen als Interceptors en te proberen ons haar in een scheiding te leggen. Vanochtend bedacht ik dat dat idee niet helemaal perfect is, met name omdat ik geen zin heb om mijn snor twee weken te laten staan.
 
Goed. Maakt niet uit. Alles is goed in mijn wereld. Op een klein dingetje na. We filmen auto’s, en auto’s zijn verrekte irritant.
 
Veel vragen we niet van ze. Ze moeten rondjes rijden zodat camera’s naast de baan hun schuivers, rook en herrie kunnen vastleggen. Dan binden we een camera op een volgauto en maken opnames op de baan. Daarna bouwen we camera’s in het interieur, en nemen we de dingen op die we willen zeggen vanachter het stuur. Simpel. Alleen is het in werkelijkheid nooit zo simpel.
 
We begonnen met de Ferrari FF die, zoals je vast al weet, de eerste Ferrari ooit is die een staande kofferklep heeft en tevens de eerste Ferrari ooit met vierwielaandrijving. Dat laatste is een fantastisch ingewikkeld systeem dat gebruik maakt van een kleine, tweetraps bak en twee koppelingen die voorin de motor zitten en direct door de krukas worden aangedreven. Het idee is dat als de achterwielen tractie verliezen, de elektronica ervoor zorgt dat het systeem voorin dat gelijk te weten komt, de zaak overneemt en het vermogen naar het voorwiel wordt gebracht dat er op dat moment het best mee uit de voeten kan.
 
Probleem is dat de auto zo’n goed chassis heeft dat de bak voorin eigenlijk nooit wat te doen krijgt. Ik raakte er zelfs van overtuigd dat dat hele systeem eigenlijk helemaal niet aan boord was. Tot ik halverwege de dag ontdekte dat de voorbanden van de FF volledig aan flarden waren. Een half dagje – en er was niks van ze over. Waardeloos.
 
Dus gingen we over op de McLaren MP4-12C, die we wilden laten dragracen tegen allerhande concurrenten. Het is heel makkelijk om een dragrace te filmen. Je zet de camera’s op de startstreep om het begin te filmen. Dan stop je, zet de camera’s halverwege neer om het middendeel te filmen en dan zet je ze aan het einde neer om de finish op te nemen. Dat betekent drie starts vanuit stilstand. En dat doe je gewoon drie keer met de knop voor de launch-control. Een kind kan de was doen.
 
Maar helaas: na twee pogingen vond de McLaren dat ie te heet was geworden en dat ie moest uitrusten. Dus haalden we de Nissan GT-R van stal. ‘Dat kan niet misgaan’, hoor ik mezelf nog zeggen toen ik in de auto stapte.
 
Twee minuten later was ik verdiept in het handboek, in een poging om uit te vogelen wat dat nietszeggende alarmlichtje op het dashboard van me zou kunnen willen. En waarom de launch-control het niet meer deed.
 
'Je kunt elke auto tot op z’n max rijden, en er overheen. Tuurlijk. Maar dat kan maar een of twee keer'
 
Dus we brachten de GT-R naar z’n ziekenhuis en begonnen met de BMW 1M. Tien minuten later – lang voordat we de kans hadden gekregen om wat circuitopnames of interieurshots te maken – hing een van onze producenten aan de lijn met het dichtstbijzijnde bandenfiliaal, met de vraag of ze ook een bezorgservice hadden.
 
De baan van Paul Ricard is niet bepaald lastig, en de temperatuur was een prettige 31 graden. Toch bleek geen enkele van de auto’s die we hadden meegebracht het langer dan een halve dag vol te houden voor ze aan een of ander infuus moesten. En dan hadden we nog geen meter gereden met de nieuwe BAC Mono.
 
Dat is echt een geweldig leuk uitziend klein autootje. En als je verder kijkt dan de buitenkant – die is geïnspireerd op de F-22 Raptor – zie je dat z’n schoonheid dieper gaat dan de oppervlakte. Alle kabels, en elke schroef en elke bout, lijken te zijn geïnstalleerd door een team mensen dat echt hart voor de zaak heeft gehad.
 
Dus daar ging ik, en ik realiseerde me meteen dat het korte filmpje dat we aan deze auto hadden willen besteden bij lange na niet genoeg zou zijn. Ik was meteen gek op ‘m. In tegenstelling tot de Ariel Atom met z’n V8 heeft ie niet de minste neiging om je met wat onderstuur tegen een boom te doen belanden in elke bocht.
 
Hij trekt even een beetje, gewoon om je te laten weten dat ie er is en je in de smiezen houdt, en dan krijgt ie grip en gaat er vandoor. Er is evenmin een neiging om te gaan schuiven, en remmen doet ie gewoonweg perfect. Dit is echt een heel goed gemaakte auto. Dat staat buiten kijf.
 
Het allermooiste vond ik z’n gebrek aan snelheid. De cijfers zeggen dat ie in 2,8 seconden van 0 naar 100 gaat en dat ie een top van 270 km/u heeft, en dat klinkt angstaanjagend. Maar dat is het niet, en dat betekent dat ik me kon concentreren om te remmen om de snelst mogelijke rondetijd neer te zetten. Want ik hoefde niet te remmen om in leven te blijven.
 
Gedeeltelijk is de oorzaak daarvan dat – hoewel het blok het woord Cosworth op de zijkant heeft staan – de BAC eigenlijk gebruik maakt van dezelfde motor als die in de Ford Galaxy ligt. En hoewel de bak een op de Formule 3-geïnspireerd geval van Hewland is, schakelt hij net zo als de bak in een VW Golf GTI. Hetzelfde geldt voor het stuur. Er waren wel allerhande knoppen en meters, maar die bleken niet te zijn aangesloten en dus werd ik niet overvoerd met overbodige onzin. Kortom, ik kreeg het idee me in een auto te bevinden.
 
Ik vond ‘m ook heel comfortabel. Ik zou geen flikflaks hebben kunnen maken in de cockpit, of zelfs maar mijn tenen hebben kunnen aanraken. Om precies te zijn, kon ik helemaal niets bewegen behalve mijn onderarmen en mijn voeten. Dat was ook precies wat ik nodig had.
 
Toen ontstond er een klein brandje. Geen grote. Het was zo dat een stukje koolstofvezel dat om de uitlaat heen zat een beetje warm was geworden. Toen deed de versnellingsbak het niet meer. En toen besloot de motor dat hij niet van lage toerentallen hield.
 
Dat is allemaal niet bedoeld als kritiek. Ik zat in een pre-productie prototype, dus ik wil allerminst beweren dat de BAC Mono die jij straks gaat kopen zich ook zo zal gedragen. Maar ik beweer wel dat het iets makkelijker zou zijn om een dvd te filmen over tuinen. Aarde verslijt niet. Narcissen vliegen niet in brand. Grasperken hebben geen versnellingsbakken.
 
Het is erg opwindend om een Ferrari 458 door een bocht te driften. Dat is veel opwindender dan het bijpunten van een rozenstruik, om maar iets te noemen. Maar je moet je wel bedenken dat wanneer je rokend uit die bocht komt, je banden aan flarden zijn en je differentieel oververhit is geraakt. Je kunt elke auto tot op z’n max rijden, en er overheen. Tuurlijk. Maar dat kan maar een of twee keer. En als je een televisieprogramma maakt, is een of twee keer nooit genoeg.
 
Er is, echter, een uitzondering op deze regel. Er is een auto die nooit te heet wordt of moeilijk gaat doen. Een auto die zelfs vriendelijk is voor z’n banden. Vreemd genoeg is dat de Lamborghini Gallardo.

4 Reacties

stapper
06-01-2012 19:26:43

op de berichten die jeremy clarkson schrijft reageer ik niet!!.
ik vind hem een top man.
het enigste wat ik zou willen is hem eens ontmoeten!!.
ik kijk altijd vrijdagavond op tv naar top gear.
alleen vandaag niet, mijn tv is kapot.
ikk zou graag eens uitgenodigd worden om zijn show live te zien in
de zaal waar ze allemaal staan.
dat zou voor mij het einde zijn en een hele belevenis!!.
ik weet heel veel over oudere auto s.
daarom kijk ik ook naar zijn programma en omdat ik hem zelf ook een leuke man vind en zijn collega s ook.
mischien kom ik wel eens in zijn programma.
de opknapper die ik nu aan het restoureren ben is een 33 jaar oude bmw
type 320 6 cilinder merk type e21 ik maak er een snelle van door hem
up te graden naar een 328 of een getunde motor met open luchtinlaatpijpen.
wel zal ik dan de snelheidsmeter moeten veranderen.

gegroet en alles goede

loek stapper

Eric
06-01-2012 20:03:43

Wat dacht je van de bugatti veyron ss? die auto kan het gewoon nooit te warm krijgen, de motor ligt praktisch in de open lucht!

stapper
07-01-2012 12:29:00

ik denk dat ik een gat in de markt gevonden heb.
aangezien ik de l.t.s. en de m.t.s constructie metaal afgerond heb en
daarna meester goudsmid afgerond heb ga ik me bezig houden met het
opknappen van waardevolle oldtimers.
die kunnen doorgeroest zijn ik zet er gewoon een nieuw raamwerk
onderin en las het daarna dicht met platen.
dan is de bodem ok voor de a.p.k in nederland.
zijstukken zoals spatborden en deuren daar lag ik mee er zijn altijd oplossingen.
daarna zal ik gaan emigreren naar thailand.
en me ddar ook met restouraties bezig houden.
dat doen ze daar ook. ik heb daar in udon thani een stad in noord thailand zo groot als eindhoven in nederland meerere oldtimers gezien.
de volgende merken mercedes,bmw.volkswagen.peugot.jaguar
de reactie op de bugatti het was vroeger een mooie auto de oudere types.
in die types denk ik meer aan een de tomaso pantera wel het oudere
type van de jaren 1970-1980

gegroet loek stapper

narciris
02-02-2012 03:09:09

Veyron? Same shit : drie keer KEIhard remmen en de schijven staan in brand (live meegemaakt). Voor het overige gaat ie wel niet kapot, hoe dikwijls en hoe hard je ook probeert, spul blijft het gewoon doen, de godganse dag doorknallen zonder verpinken, op of buiten circuit, no problem (zelf geprobeerd).

Plaats zelf een bericht

Je krijgt automatisch van ons een mailtje met daarin je reactie én een link.
Door op die link te klikken activeer je je bericht op onze site...

Bedankt voor je reactie

Klik op de link die nu naar je gemaild wordt...