Jeremy Clarkson over het onvermijdelijke

Jeremy mijmert over het einde der tijden. Want dat is nabij. De aanval op onze kerk is ingezet en binnenkort is de V8 dus verboden.

 

Als je TopGear leest, ben je infanterist, en behoor je tot een gigantisch legioen. Dan heeft je communiewijn een bepaald octaangehalte en is je kerkbankje van alcantara gemaakt – door Recaro. Tenzij je TopGear natuurlijk bij de tandarts leest. Dan ben je geen infanterist, dan heb je kiespijn en heb ik medelijden met je.

 

Even voor alle duidelijkheid. Ik richt mij niet tot mensen met kiespijn, en ook niet tot mensen die net op websites genaamd Eropuit met de caravan en Uw hond en uzelf zijn geweest, enu nu toevalligerwijs op deze site zijn blijven hangen omdat ze nog geen zin hebben om aan het werk te gaan. Ik richt mij louter tot het legioen oprechte autoliefhebbers, en het nieuws dat ik breng, is beroerd.

 

Uiteraard, zoals dat gaat met infanteristen in welk leger dan ook: jij weet niet dat er slecht nieuws is. En dat blijft zo tot er een bom op je motorkap valt en je naar een andere wereld wordt geblazen. Het punt is: je wordt aangevallen. En je hebt er geen idee van.

 

Als lid van het TopGear-team zie ik alle signalen. Ik zie de persberichten van doorgedraaide socialisten. Ik krijg de waarschuwingen van internet. Ik lees de klachten die naar de BBC worden gestuurd. Ik weet wat ons te wachten staat. Het is het einde der tijden.

 

Het aantal mensen dat een hekel heeft aan auto’s is heel klein. Een paar zwervers, wat malloten van Milieudefensie, een handjevol verkeersveiligheidsinfantielen. Maar ze laten zich horen, en ze zijn gemotiveerd. En in tegenstelling tot mensen die gewoon hun erediensten houden in de tempel van de snelheid, maken zij het tot hun levenswerk om ons onderuit te halen. Om onze kerken te verwoesten. En om onze leiders op te hangen. En daarmee niet te stoppen tot jij en ik en iedereen die wij kennen met paard en wagen naar zijn werk gaat. Wat het zo deprimerend maakt, is dat wij daar helemaal niets tegen kunnen uitrichten.

 

Ik zie echt nog een tijd komen dat er geen supercars meer zullen zijn, en dat de hybride-eco-elektrische linzenauto waarmee jij om de dag naar je werk mag rijden, door satellieten op een maximum snelheid van 30 km/u wordt gehouden. Dan heb ik het niet over de verre toekomst. Dan heb ik het over een tijdsbestek van nog geen twintig jaar. Tien, misschien.

 

Misschien zeg je dat dit onzin is en dat Ferrari blaakt van gezondheid. Dat is ook zo. Hetzelfde geldt voor Bentley en Rolls-Royce. Maar dat is omdat die firma’s auto’s verkopen aan mensen in Rusland en het Midden-Oosten. Dat zal niet eeuwig duren.

 

Het is domweg zo dat ze het niet redden zonder Europa, dat momenteel fundamenteel anti-auto is, en zonder de VS, dat sinds de opkomst van Obama nog groener is dan het gazon van het Witte Huis. Hij wil minder broeikasgassen, en omdat hij daar heel serieus in is, is het afgelopen met de V8. Niet alleen in pick-ups en SUV’s, ook in Ferrari’s en Maserati’s.

 

 

Je kunt roepen wat je wilt, maar je doet er niks tegen. Zeker, een handvol sjeiks houdt Ferrari misschien nog een paar jaar overeind, maar uiteindelijk, zonder Londen en zonder Californië – en met teruglopende inkomsten voor dat handjevol sjeiks – maken ze in Maranello straks alleen nog maar Ferrari-aftershave en Ferrari-petjes.

 

Het is niet alleen een kwestie van marktwerking. Als je tegenwoordig in een dure auto door de steden rijdt, word je geregeld onthaald op een stortvloed aan beledigingen van allerlei langharig en onnozel tuig. Die denken dat ze het recht aan hun kant hebben, dus die wijzen je na met hun knokige vingers, ze bespugen je of ze geven een roffel op je dak van koolstofvezel. Pas nog kreeg ik van een taxichauffeur, een beroepsgroep die normaal toch de redelijkheid zelve is, de wind van voren omdat ik, jawel, een Range Rover reed. Als dat zo doorgaat, durft straks niemand zich meer achter een stuur te vertonen.

 

In ernst. Toen Hendrik VIII de katholieke kerk de oorlog verklaarde, waren er toch nog mensen die de paus bleven aanbidden – maar na een paar brandjes was dat snel afgelopen. Zo zal het ook met de liefde voor de auto gaan.

 

Dan heb ik het grootste probleem nog niet eens genoemd. De moeders van hen die zijn omgekomen in het verkeer. Mensen wier bezwaren tegen de auto uit de milieuhoek komen, praat ik van de sokken. Dat is allemaal flauwekul, de statistieken wijzen het uit. Hetzelfde geldt voor fietsers. Die zijn gewoon jaloers. Maar het is lastig om voor onbeperkt rijplezier te pleiten als je oog in oog staat met een moeder wier kind dwars door een bushalte is geramd door een of andere debiel in een Opel Corsa.

 

Zoals vaker, sloeg de Londense burgemeester Boris Johnson enige tijd geleden de spijker weer eens fraai op zijn kop. Hij zei dat hij vaak klachten kreeg over het aantal stoplichten in Londen, maar legde uit dat elk stoplicht het resultaat is van een campagne. En als die campagne is gevoerd onder leiding van iemand wier kind is overreden, kan een gemeenteraad heel moeilijk de andere kant op kijken.

 

Nou kan ik hier wel beweren dat verkeersdoden onvermijdelijk zijn en dat het bespottelijk is om overal waar een dode valt een stoplicht te willen neerzetten of een voetgangersbrug te bouwen – maar probeer dat maar eens uit te leggen aan een huilende moeder.

 

Zet ze maar eens bij elkaar: de huilende moeders, de milieumalloten, de jaloerse fietsers en de communisten. Daar kunnen wij met ons legioen verdomd weinig tegen uitrichten. Denk maar eens aan die tsunami van laatst: die was ook niet gigantisch, maar alles werd wel mooi weggevaagd.

 

Zo staan de zaken ervoor. Een rouwende moeder, een baardaap, een vleugje Al Gore en een merkwaardige, aanzwellende haat jegens de rijken. Daar kan ik alleen maar dit op zeggen: bestel die Aston Martin V12 Vantage nu maar gauw, want zo’n kans krijg je niet weer.