Jeremy Clarkson over 'het noorden'

Vroeger was het een makkie om van Doncaster naar Londen te komen: je sprong in je auto, gaf gas en je kwam aan. Maar zo is het niet meer. Nu zijn er namelijk Traffic Officers.

 

Ben je recent nog in Noord-Engeland geweest? Ik denk het niet dus ik zal je zeggen hoe het er is: verschrikkelijk. Oh, ik weet dat er valleien en dalen zijn, maar grotere delen van het Noorden worden beheerst door mensen die de indruk wekken dat ze zich in Oost-Duitsland bevinden. Dikke mensen in te grote trainingspakken die de fish & chips-shop uit stommelen en zich daar afvragen welke levensgevaarlijke hond van hen is. Dan hobbelen ze door grijze, koude straten naar hun huizen, langs afhaal-Indiërs en lege etalages, struinend door plassen braaksel, over lege blikjes en gebruikte injectienaalden, en langs een vervallen buurthuis, door niemand gegroet, om vervolgens de avond door te brengen voor een gigantische plasmatelevisie, die zo hard mogelijk staat zodat ze niet kunnen horen dat de buurman zijn vrouw in elkaar rost en dat er voor de deur een messengevecht tussen straatbendes plaatsvindt.

 

Niets om ’s ochtends voor op te staan. Geen werk. Alleen de ontmoedigende, wekelijkse gang naar het UWV en dan nog een keer terug naar het UWV omdat ze per ongeluk het verkeerde kind mee naar huis hebben genomen. Dan hun eerste biertje. Gekibbel met moeder de vrouw. De kinderen wat klappen verkopen. Tijd om de eerste joint op te steken. En dan maar verder denken hoe ze hun oom zo ver kunnen krijgen om hun oudste dochter te ontvoeren en nooit meer terug te brengen. Het lijkt een grap maar zulke dingen gebeuren echt.

 

Mijn zoon vertelde me onlangs dat hij in Botswana en Vietnam is geweest, maar nog nooit in het Noorden. Hij wil er ook helemaal niet heen. Hij weet namelijk al hoe Wayne Rooney eruitziet. Hij weet hoe de beroemdheden van het Noorden eruitzien. Ze hebben holle ogen. Ze hebben flaporen. Ze hebben de huid van een pootaardappel. En omdat kinderen tegenwoordig op school leren dat ze andere kinderen niet mogen pesten, vindt mijn zoon dat ook niet leuk. Niet zoals wij daarvan genoten. Dus heeft hij in het Noorden niks te zoeken. Wat er te zien is, kent hij allang van televisie.

 

Komieken mogen dezer dagen geen grappen meer maken over zwarte mensen of over katholieken, maar over mensen uit het Noorden? Dat mag wel. Cabaretiers doen al sketches waarin normale mensen hun huisdier uit het Noorden aansporen om seks te hebben met de werkster uit de Filipijnen.

 

Maar ik denk dat ons medelijden en deze grappenmakerij binnenkort wel eens zouden kunnen omslaan. Dat de mensen uit het Zuiden, die wel ’s ochtends uit hun bed komen en geen pils maar wijn drinken, en die niet stelen, zich zullen gaan afvragen waarom ze belasting betalen waarmee de Noorderlingen hun plasmaschermen betalen.

 

Er wordt in de politiek al geroepen dat het minimumloon in het Noorden moet worden verlaagd, want een eurootje of acht per uur is in Sheffield heel behoorlijk maar in de Londense buurt Chelsea schiet het niet echt op. Om de hele zaak nog erger te maken, gaat de regering – met voorsprong de grootste werkgever ten noorden van Derby – binnenkort grootscheeps mensen ontslaan in het Noorden. Zodoende zal die streek verder verloederen, tot er alleen wanhoop zal resten. En dan zullen daar nog veel meer kinderen worden ontvoerd.

 

Ik vraag me weleens af hoe groot het verschil tussen arm en rijk kan worden voordat Engeland uiteenvalt en ik weet, door mijn veelvuldige reizen naar Zuid-Afrika, dat het antwoord op die vraag is: heel erg groot. Maar ben ervan verzekerd dat Engeland op die weg is, en – hoewel de weg nog lang is – er een dag gaat komen waarop ofwel Wayne naar het Zuiden afreist om gelijkheid te eisen, of dat er iemand uit het Zuiden noordwaarts zal gaan om afscheiding te bewerkstelligen.

 

 

Dat vraagt dus om actie, en wel onmiddellijk. Maar wat? Waar beginnen we? Hoe gaan we goede leraren ervan overtuigen dat ze naar het Noorden moeten gaan als ze zeker weten dat ze daar worden neergestoken? Hoe krijgen we de baas van een hip en succesvol ontwerpbureau uit Hoxton in London zo ver dat hij de hele toko oppakt en naar Mansfield verhuist?

 

Hoe krijgen we een gemiddeld gezin zo ver dat ze in plaats van een uitstapje naar de Tower of London of naar Stonehenge een weekeindje de geuren en kleuren van het stinkende en lelijke Preston willen ruiken en zien?

 

Nou, ik kom toevallig uit het Noorden, en ik zeg: je moet voor goed transport zorgen. Toen ik een tiener in Doncaster was, reden we naar London over de M1 en terug voor we in de gaten hadden dat we onze tandenborstels niet bij ons hadden. De afstand was 250 kilometer, en daarover deden we twee uur. In een Golf GTI deden we het sneller. En in een Porsche 928 nog veel sneller.

 

Tegenwoordig sluit de Highways Agency Traffic – de Britse Rijkswaterstaat – de M1 en de A1 af bij het minste of geringste ongeluk, waardoor geen mens meer kan inschatten hoe lang de reis zou kunnen gaan duren. Zes uur? Meer? Daarom zou je aan het nemen van een trein kunnen denken, maar dat gaat doorgaans al weinig sneller, omdat er precies op dat traject – hoe zou het komen? – nogal eens iemand voor een trein springt.

 

Daar sta je dan, drie uur lang op het station van Peterborough, terwijl de stoffelijke resten van een realistische Noorderling bijeen worden geraapt.

 

De enige oplossing is de volgende: we schaffen alle zogeheten Traffic Officers af, of we verbieden hen, op z’n minst, dat ze wegen mogen afsluiten. Ten tweede: zelfmoord plegen moet mogen, maar zelfmoordenaars die andere mensen overlast bezorgen, moeten wel weten dat al hun resterende familieleden dertig jaar gevangenisstraf krijgen zonder mogelijkheid op gratie.

 

Het valt te hopen dat deze twee eenvoudige maatregelen ertoe zullen leiden dat er geen Noord-Zuid-hogesnelheidslijn hoeft te komen, waarover het Engelse parlement dezer dagen praat. Die kunnen we toch al niet betalen, en daarbij zou die lijn de rustieke achtergrond van de televisieserie Midsomer Murders verpesten, waardoor er op zondagavond een ander programma tegenover TopGear zou kunnen worden geprogrammeerd. Dat kunnen we niet hebben, want misschien is dat programma wel beter en dan zouden wij er kijkers aan kunnen verliezen.

 

Als de infrastructuur in orde wordt gebracht – en die is in feite al in orde, alleen moet het management beter – zal het Noorden niet langer van het Zuiden worden gescheiden door een lange rij remlichten van 150 kilometer. Het zou weer mogelijk zijn in minder dan twee uur van de ene naar de andere kant van het land te komen. En twee uur, dat is een prima reistijd.

 

Het heeft alleen geen zin om mensen proberen te motiveren om er te gaan werken, of zelfs te wonen, als het er zo uit blijft zien zoals het er nu uitziet. Grote delen van het Noorden zijn twee eeuwen geleden bedacht en gebouwd om het Britse Rijk te faciliteren. Wc’s in de tuin. Tinnen badkuipen. Rijtjeshuizen zo ver je kunt kijken. Mijnen. Dat moest destijds, maar destijds is voorbij. Nu kan het allemaal tegen de vlakte.

 

Niet de kathedraal van York. Die mag blijven, natuurlijk. Maar de rest moet plat. Er moet daar een nieuw Shanghai verrijzen. We noemen het Nieuw-Shanghai.

 

Het Noorden is geologisch waardevol, en als de steden daar dat gaan uitstralen, dan wil iedereen er wonen. In een huis dat door de huidige, goedkope arbeidskrachten is neergezet. In een plaats die iets te maken heeft met de eenentwintigste eeuw, en niet een beroete herinnering is aan de tijd dat tbc en difterie nog welig tierden.

 

Omdat dit een autosite is, stel ik voor dat we er om te beginnen een circuit aanleggen. Een nieuwe Nürburgring. In het Lake District.