Jeremy Clarkson over Grieken

Wat hebben de Grieken eigenlijk ooit voor ons gedaan? Nee, niks democratie en niks filosofie. Jeremy onthult hun belangrijkste bijdrage aan onze cultuur.

 

Laatst reed ik langs een flitspaal en zoals alle fatsoenlijke en gezagsgetrouwe burgers trapte ik op de rem om niet geflitst te worden. Maar dat gebeurde wel. En hetzelfde gebeurde een paar kilometer verderop. Volgens mij reed ik 50. De maximumsnelheid was ook 50. Toch werd ik geflitst.

 

Verscheidene kilometers en enkele denkrimpels later had ik het probleem opgelost. Het kwam hierop neer: nu de middelbare leeftijd langzaam overgaat in herfst en de man met de zeis zijn maaigerei begint te slijpen, is mijn gezichtsvermogen niet meer wat het geweest is. Ik had het gewoon niet goed gezien. Ik had geen 50 gereden, maar 60.

 

Ik moet hier wel even duidelijk stellen dat ik een verkeersbord op de maan nog heel goed kan lezen. Op die afstand zie ik alles messcherp, maar van dichtbij is het net of ik onder water ben. Als ik iemand wil bellen, krijg ik altijd een ander aan de lijn. Ik wijs iets op een menu aan en krijg ook iets heel anders. En als ik het nummer op mijn WiFi-router moet oplezen voor een mannetje in India, knapt die het probleem op voor een klant in Vancouver. Ik heb laatst een praatje gemaakt met heel lelijke presentatrice en vond haar van dichtbij heel aantrekkelijk.

 

Uiteraard heb ik tegenwoordig een leesbril, en dat gaat prima. Maar die kan ik niet op hebben als ik autorijd, want de snelheidsmeter en navigatie komen wel heel scherp in beeld, maar het uitzicht door de voorruit wordt één grote vlek. Vrachtauto’s worden auto’s, auto’s worden motoren, en motoren verdwijnen helemaal uit beeld.

 

Ik heb laatst een bifocale bril geprobeerd, maar daar kreeg ik hoofdpijn van en bovendien lazerde ik een keer van de trap. Met zo’n bril is het net of je de hele tijd dronken bent; je schrikt je geregeld een ongeluk. Ik zou niet graag een ijsbeer tegenkomen als ik zo’n bril op had, want die zou het ene moment heel ver weg zijn en dan opeens, als je opgelucht ademhaalt, torent hij boven je uit en trekt hij zijn muil open.

 

Het is mij een raadsel hoe mensen met bifocale brillen überhaupt kunnen autorijden. Tegemoetkomend verkeer rijdt het ene moment in een ander land en het volgende moment knalt het je dashboardkastje binnen en is er een hoop bloed, gevolgd door een politieman wiens helm een doorsnee heeft van vijf kilometer maar die op schoenen loopt van vingerhoedformaat.

 

Hoe dan ook, ik werd tot twee keer toe geflitst en ik vroeg me af wat er zou gebeuren als die zaken ooit voorkwamen. Zou blindheid als excuus gelden? Zouden ze me laten lopen? Vergeet het maar. Ik zou een boete krijgen van anderhalf miljoen pond en duizend jaar dwangarbeid mogen opknappen.

 

Er is een uitweg. Je moet gewoon Griek worden.

 

Zoals oudere lezers zich zullen herinneren heb ik normaal gesproken enige moeite met de Grieken. Ik ben jaren geleden, op het afgrijselijke Kreta, een keer gearresteerd omdat een donkere man zijn harige poot onder het rokje van mijn vriendin stak, en toen ik zei: ‘Zeg, hoor eens even’, kreeg ik een stoot voor mijn kop. Toen de dikke en domme agent die me arresteerde vervolgens z’n sleuteltje brak in het contact van zijn politieauto, moest ik uitstappen en duwen.

 

Het liep gelukkig goed af. Boven aan de heuvel aangekomen, gaf ik het lullige Fiatje een flinke duw en ging ik ervandoor. En ik wist mijn handboeien af te krijgen voor ik twee dagen later op het vliegveld door het röntgenpoortje moest.

 

Het is niet eens iets persoonlijks. Laten we niet vergeten dat ze in het Griekse leger pompons op hun schoenen hebben, en dat het eten niet te vreten is. In welk land hebben ze wijnbouw en gooien ze de druiven weg en eten ze de bladeren op, en maken ze wijn van creosoot? Sodomie is er angstaanjagend populair.

'In 2006 vielen er in Groot-Brittannië 3.335 verkeersdoden. In Griekenland, waar zeven mensen wonen, waren dat er 84 miljoen'

 

Ondanks allerlei bange voorgevoelens ben ik afgelopen jaar toch op zomervakantie geweest op het Griekse eiland Korfoe. En dat is me goed bevallen. Het mooiste was wel dat iedereen daar mag rijden, en het nog doet ook – stekeblind, stapelgek, het maakt allemaal geen klap uit.

 

Toen ik iets huurde dat aanvoelde als een Audi met 400 cc, zei de man van het verhuurbedrijf, die Vangodlos heette – niet echt natuurlijk – dat hij eerst even moest uitleggen hoe die auto werkte. Hij ging achter het stuur zitten en zei letterlijk: ‘Dit is het stuur, en daar moet je het sleuteltje in doen.’ En dat was dat.

 

Dat is waarschijnlijk ook alles wat je daar met rijles leert, want iedereen rijdt aan die kant van de weg die hij op dat moment het prettigst vindt, met de snelheid die hem goeddunkt in het voertuig dat toevallig voor de deur stond. Je ziet mensen in buggy’s, mensen in Peugeots, mensen op quads, mensen zonder helm en zelfs zonder shirt aan op de motor. Het is één grote arena.

 

Drinken? Daar zal vast wel een wet voor zijn. Kan niet anders, Griekenland zit ook in de EU. Ik denk dat die wet net zo wordt nageleefd als de Britse wet dat zwangere vrouwen over taxichauffeurs heen mogen urineren. Het is net of de regering heeft gezegd: Dat is de weg. Maak er gebruik van. Maar als je aan flarden wordt gereden, kom dan niet huilend naar ons toe.

 

Elk voordeel heeft natuurlijk zijn nadeel. In 2006, het laatste jaar waarover cijfers beschikbaar zijn, vielen er in Groot-Brittannië 3.335 verkeersdoden. In Griekenland, waar zeven mensen wonen, waren dat er 84 miljoen. Er zijn daar maar twee manieren om aan je eind te komen. Je komt om bij een auto-ongeluk of je komt om bij een motorongeluk.

 

Daar zitten ook voordelen aan. Je sterft niet aan botkanker of omdat een of andere losgeslagen puber een mes tussen je ribben steekt. En je hoeft niet bang te zijn dat je op een zeekomkommer trapt en daaraan doodgaat, want onderweg naar het strand ben je allang overhoop gereden.

 

Er is meer. Je leeft wel zo relaxed als je niet je halve leven in hoeft te zitten over de vraag of je bij de lunch te veel wijn hebt gedronken, of je je snelheidsmeter wel goed hebt afgelezen en of je je gordel wel om hebt. De telefoon gaat. Je neemt op. Geen probleem.

 

Het is goed dat een inbreker zijn hele leven over zijn schouder blijft kijken. Hij is per slot van rekening een crimineel en moet oppassen dat hij geen sporen achterlaat voor de politie. Maar iemand die na een lekkere lunch in zijn auto rijdt, is geen crimineel. Dat is gewoon een gezellige vent die met wat vrienden van het mooie weer geniet. De Griekse politie zou hem waarschijnlijk alleen aanhouden om te zien of hij nog boeven of zwervers in de buurt heeft gezien.

 

Ik had het daar met iemand over het net opgelegde rookverbod. ‘Ja’, zei die man, met een flinke rookstem. ‘Dat mag niet meer in de openbare ruimte, maar dat wordt natuurlijk niks. We roken gewoon door.’ Natuurlijk doen ze dat, en daar zal niks aan gedaan worden ook, want een sigaret roken in een bar, op een gezellig avondje uit met de familie, is nog niet eens een kwart van een tiende promille crimineel.

 

Uiteraard is er nog een nadeel aan verbonden. Omdat de Griekse politie zich alleen druk maakt om verkrachters en mensen die oude vrouwtjes met een baksteen op het hoofd slaan, kunnen de magistraten niet de hele dag in de rechtbank geld zitten opstrijken van gewone mensen die niks fout hebben gedaan. Als gevolg daarvan is Griekenland bankroet.