Columns Clarkson

Jeremy Clarkson over goedkope auto's

Item

31-08-20103 reacties

Jeremy wil voor de prijs van die lelijke Nano een supercoole Lancia kopen.
We hebben betere ideeën van hem gehoord… De spotgoedkope Tata Nano wordt door velen verwelkomd als de grootste stap voorwaarts sinds de T-Ford. Als dat zo is, is hij belangrijker dan de Kever. Belangrijker dan de Mini. Belangrijker dan onze eerste stappen op de Maan. Ja, verbazingwekkend genoeg zelfs belangrijker dan de uitvinding van de commerciële omroep.

Ik denk alleen niet dat het zo is. Het enige waarin hij zich onderscheidt, is de krankzinnig lage prijs. Die is geniaal. Maar ik zou ook best een goedkope auto kunnen maken als ik een fabriek had van met modder opgevuld vlechtwerk, als ik mijn arbeiders uitbetaalde in builtjes rijst en ze motiveerde om dagen van twintig uur te maken door middel van zwepen en vlammenwerpers.

Vooral als de auto in kwestie ook nog niet eens hoeft te voldoen aan de veiligheidseisen die andere auto’s zoveel duurder maken. Bekijk het eens zo. In India, waar hij vandaan komt, heb je een Nano voor 1.900 euro. Ik geef toe, dat is indrukwekkend. Maar het model dat wij straks hier krijgen gaat 5.000 pond kosten. En het spijt me, maar dat is 5.600 euro voor een auto zonder kofferbak, zonder topsnelheid, met drie wielbouten en een benzinetank onder de passagiersstoel? Dat is geen commerciële televisie. Dat is niet eens een dvd-speler.

De Nano is maar een vervoermiddel. De mensen die ‘m al getest hebben, melden dat hij veel beter is dan de brommers die ze in die contreien hebben. Kun je nagaan! Beter dan een brommer! Hou toch op, zeg. Dat is net zoiets als zeggen dat syfilis beter is dan aids.

Natuurlijk hoop ik dat heel veel Indiërs een Nano gaan aanschaffen. Aan de ene kant omdat ik wil dat Tata heel veel geld verdient dat ze dan weer kunnen spenderen aan nog betere Jaguars, aan de andere kant omdat het succes van Tata de milieumaffia wel heel boos zal maken, want die ziet het volk nou eenmaal het liefst arm en onderdrukt. Ik niet, en dat is de belangrijkste reden dat ik wil dat de Nano een succes wordt. Ik wil dat hij heel Zuidoost-Azië mobiel maakt. Het is niet meer dan normaal dat ze zich daar ook een auto kunnen veroorloven.

Maar hier, in Europa? Nee, dank je. Wat wij hier straks krijgen, is geen auto maar een vervoermiddel, en dan ook nog een van een C-merk. Heb jij een Sanyo-installatie? Een Daewoo-televisie? Nee toch? Die dingen zijn wel goedkoop, maar ze zijn niet wat jij zoekt. Als je tomatenketchup wilt, zoek je naar Heinz.

Met auto’s is het net zo. Wat je koopt, als je een splinternieuwe goedkope auto koopt, is uitstraling en het nieuwste kenteken om indruk te maken op de buren – die niet onder de indruk zullen zijn omdat bijna niemand meer bijhoudt waar we inmiddels zijn beland met onze kentekens. Blijft over de uitstraling. Maar die heb je ook met een tweedehands auto en wat Turtle Wax.

Normaal gesproken zou de tweedehands auto die ik aanraad een Alfa zijn, omdat je, zoals we al vaker hebben geconstateerd, geen autofreak kunt zijn als je nooit een Alfa hebt gehad. Met een Alfa gaat de zon schijnen. Uiteindelijk is een inktzwarte hoosbui weliswaar onontkoombaar, maar dat heb ik altijd nog liever dan die eeuwig grijze lucht die standaard bij elke Toyota, Kia en Nissan wordt geleverd.

'Ik heb besloten dat een Lancia zo mogelijk nog extremer is dan een Alfa. Een Alfa is hotelporno. Een Lancia is het werk dat je alleen aan de randen van het internet vindt'

Deze keer ga ik echter geen Alfa aanraden, maar iets nog veel absurders: een Lancia. Ik weet dat een Lancia voor veel van onze jongere lezers die andere auto is in het eerste rallyspel van Sega. Maar het was meer dan alleen wat pixels. Dat was een Delta Integrale. Die bestond echt. Hij had vierwielaandrijving, een turbo zo groot als Sicilië en een vermogen waar Bill Gates u tegen zou zeggen. En weet je wat? Een snelle scan van het internet leert dat je er een hebt voor minder dan de prijs van een Nano.

Als je geen zin hebt in een auto met het stuur aan de verkeerde kant – zo heb ik ooit een Escort Cosworth gehad – wanhoop dan niet. Dit was de laatste van de grote Lancia’s die ook hier en rechts gestuurd leverbaar was. Ga verder terug en het is net of je op handen en knieën door een veld vol met olie ingesmeerde lesbiennes kruipt. Na tien minuten ben je uitgeput door het overweldigende aanbod.

Je hebt de Fulvia HF, de HPE VX, de Beta Coupé – de auto waarmee ik Botswana heb doorkruist – de Thema 8.32 met Ferrari-motor en, misschien wel de beste van allemaal, de Monte Carlo met de motor midscheeps. Die had tweed stoelen, een canvas targa-dak, een transversale motor en geen remmen.

Nee, dat is niet eerlijk. De oudste modellen hadden wel remmen, de remmen voor blokkeerden alleen altijd onaangekondigd, zodat de auto tegen een boom reed en alle inzittenden omkwamen. Geen nood, de Monte Carlo werd – heel ongebruikelijk – teruggefloten en ging weer op de tekentafel. Een jaar later kwam hij weer op de markt en was het probleem opgelost.

Nou ja, niet helemaal. Het enige wat ze in het tussenliggende jaar gedaan hadden was heel uitgebreid lunchen. En vervolgens de servo eruit halen. Dat betekent dat de voorwielen pas blokkeerden, of zelfs maar langzamer gingen draaien, als je ijzeren bovenbenen had en je sterk genoeg was om het rempedaal door de vloer heen te drukken. Dat waren de meeste mensen echter niet, zodat ze toch weer tegen die boom knalden en omkwamen – nu omdat er dus niet te remmen viel. Tenzij de auto voor die tijd was weggeroest. Wat meestal wel gebeurde, als het maar vaak genoeg regende. Of droog was. Of warm. Of koud.

Dat was het andere punt met Lancia’s. Ze waren zo mooi en ze reden zo lekker, ooit. Om de kosten te drukken werden ze echter van communistisch staal gemaakt dat zo dun was dat je de motor erdoorheen zag. Ik heb gehoord dat je zelfs de zuigers op en neer kon zien gaan, maar dat heb ik zelf nooit gezien. Hoe dan ook, waarschijnlijk was ook dat een kwestie van veel en lang lunchen.

Vergis je niet. Lancia’s waren lastiger dan Robert Mugabe en gecompliceerder dan Brussel. Een moderne Nano is in ieder opzicht een beter middel om je in te verplaatsen. Maar je verplaatsen is maar een klein onderdeel van wat een auto moet doen om een plekje in mijn hart te veroveren.

Hij moet mooi zijn, en dat is de Nano niet. Hij moet een ziel hebben, en dat heeft de Nano niet. Hij moet je opwinden, zelfs als het drie uur ’s nachts is, jij in bed ligt en je auto in de berm van de M42 staat, waar je ‘m hebt achtergelaten in een wolk van stoom. Ik verzeker je dat de Nano dat óók niet doet.

Je zult nooit, let wel, nóóit een goed excuus weten te bedenken om met je Nano de stad in te gaan, terwijl je, als je een Lancia had, met opzet de hondenkoekjes zou vergeten zodat je meteen weer terug kon. Met een Lancia word je een soort menselijke jojo.

Ik heb besloten dat ik een Lancia moet hebben. Ik heb besloten dat een Lancia zo mogelijk nog extremer is dan een Alfa. Een Alfa is hotelporno. Een Lancia is het werk dat je alleen aan de randen van het internet vindt. We hebben het hier over honden.

Ik heb zelfs besloten welk model ik moet hebben. Het wordt een Stratos, de eerste auto ooit speciaal voor rally’s ontworpen. Er zijn er maar 492 van gemaakt, hij had de motor van een Dino, wat bijna een Ferrari was, en hij werd vormgegeven door Marcello Gandini, de man achter de Lambo Countach, de Diablo, de Alfa Montreal, de Maserati Khamsin, de Bugatti EB110 en de De Tomaso Pantera. Die man schijnt verteerd te worden door een nimmer eindigende aandrang om de volmaakte superauto te creëren. Ik weet waar die aandrang vandaan komt. In 1972 heeft hij de Stratos ontworpen, en daar heeft hij nooit meer aan kunnen tippen.

En daar besluiten we mee. Met een eenvoudige waarneming. Gandini heeft niet de Tata Nano vormgegeven. Volgens mij heeft helemaal niemand hem vormgegeven.

3 Reacties

Deze reactie is niet oké

maikel

01-09-2010 19:06:35

het vormgeven van de tato nano is net zo gedaan als het oplossen van het remprobleem bij lancia, gewoon veel lunchen en even met een passer snel een paar rondjes op papier zetten en klaar

Deze reactie is niet oké

Maik

01-09-2010 22:51:53

Toch mooi dat Jeremy Lancia de erkenning gunt die het verdient (of eigenlijk verdiende). Ik heb zelf een Delta turbodiesel gehad, en ondanks dat er werkelijk niks klopte aan die auto, vond ik hem briljant. Italianen stellen namelijk volkomen onlogische eisen aan het ontwerp van een auto. Hij moest helaas naar de sloop omdat elk onderdeel van het onderstel aan het falen was, maar wel na 315.000 km.

Deze reactie is niet oké

wibi

02-09-2010 14:12:56

Ik zit niet te wachten op een auto waar ik niet meer van kan slapen...ik wil helemaal niet om 3 uur in de nacht wakker liggen van een stuk staal, 4 wielen en een motor.
Nee, de Tata Nano Europe is zo gek nog niet ! Als het goed is met ABS en ESP; de benodigde klapzakken en goedkoop !
Als er ook nog een Turbodiesel van komt (meen te hebben gelezen dat Fiat een 0.9 JTD ervoor ontwikkelt) dan wil ik hem wel hebben...