Jeremy Clarkson over de VW Kever

De Volkswagen Kever heeft veel toegewijde fans. JC hoort daar niet bij. Want waarom zou je houden van een auto met 78.000 gebreken?

 

Zoals je inmiddels vast wel weet, zijn er maar weinig dingen waarover alle TopGear-presentatoren het eens zijn. James en ik houden bijvoorbeeld bijzonder veel van Sandwich Spread, maar Hammond niet, omdat hij niet houdt van eten ‘met harde stukjes’.

 

Dan is er de Fiat 500. Hammond en ik vinden het een geweldige auto, met veel karakter en een oprechte levenslust. Maar May vindt ‘m ouderwets en suf. Dat is best eigenaardig voor een man die nog in zwart-wit de wereld inkijkt en geboren werd op zijn 53ste verjaardag.

 

Motoren? May en Hammond zijn er helemaal gek op en brengen zo’n zes uur per dag door met het tegen elkaar zeggen van cijfers en letters. ‘ZZR?’ ‘Nee, CBR.’ ‘De 600?’ ‘Liever de 750.’ ‘GT?’ ‘Nee, de TT.’ Dat vind ik op mijn beurt dan weer een beetje griezelig. Alle motoren zijn eender.

 

Er zijn echter een of twee dingen waarover we het wel alle drie eens zijn. De Subaru Legacy Outback is daar een voorbeeld van. Daar zijn we allemaal dol op. En de Volkswagen Kever, die we allemaal tot in elke molecuul van ons lichaam verafschuwen.

 

Toen ik een kind was, had mijn moeder er een. Of, om eerlijk te zijn, had ze er vijf gedurende alle jaren dat ik kind was. Die werden opgevolgd door een Volkswagen Variant die, voor zover ik weet, de stomste auto aller tijden is. Dat was een zogeheten shooting-brake, maar omdat de motor achterin lag, zat de hele ruimte die je in een stationwagen normaal zou gebruiken om dingen in te vervoeren, vol motor. Bleef over: een krappe vierzitter met een heel grote hoedenplank.

 

Toch was ie niet zo verschrikkelijk als alle Kevers die ‘m voorgingen. In die tijd wist ik natuurlijk nog niet hoe vreselijk de Kever reed en evenmin iets van Hitlers betrokkenheid bij het oorspronkelijke ontwerp.

 

Ik vond ‘m gewoon raar ruiken. Het maakt niets uit als iemand met hang naar knoflook, flatulentie en dikke sigaren 50 jaar in een Kever heeft gereden, dan ruikt die auto nog steeds alleen maar naar Kever.

 

Moeilijk te zeggen wat die geur precies is, trouwens. Het is een ziekelijke stank die vanachter in je keel opborrelt en ervoor zorgt dat je kokhalst en woest braakt. Ik heb het op internet nagezocht, en ik denk dat het de geur van vinylchloride zou kunnen zijn, die opstijgt uit de stoelen. Tevens is het zeer giftig en uiterst kankerverwekkend.

 

Uiteraard zullen fans van de Kever je vertellen dat zoiets als ‘de Kever’ niet bestaat en je uitleggen dat er gedurende de levensloop van de Kever zo’n 78.000 veranderingen zij geweest ten opzichte van het oorspronkelijke ontwerp.

 

Ik zou daarop zeggen dat er dus 78.000 gebreken waren aan het origineel. Dat grenst aan het ongelooflijke. Er zijn niet eens 78.000 dingen mis met Richard Hammond. Waarom, zo zul je je afvragen, wilden zo talloos veel miljoenen mensen dan een auto kopen die je ziek maakt en waar bovendien 78.000 zaken mis mee waren? Simpel: hij deed het.

 

De soundtrack van mijn jeugd bestaat uit het vergeefse geluid van de weigerende startmotor van mijn vaders Ford op de vochtige, koude ochtenden waaraan we destijds zo gewend waren. Daarna volgde het geluid van het gevloek van mijn vader terwijl hij de sleepkabel vastknoopte aan de achterkant van mijn moeders perfect functionerende Kever.

 

 

Natuurlijk is het zo dat we allemaal houden van een betrouwbare auto. We willen allemaal dat dat verrekte ding ’s ochtends gewoon start. Maar wat heb je daaraan als je vervolgens in de eerste de beste bocht verongelukt, of als je er kotsmisselijk van wordt?

 

De Kever van de tweede generatie, de New Beetle, werd gebouwd in Mexico. Dus dat was duidelijk een exotische auto in ieder denkbaar opzicht. Behalve dan dat het eigenlijk een Golf was met een hoog prijskaartje en een bloemenvaas. De vaas was bedoeld om ons te laten denken aan de zogenaamde Summer of Love, toen veel Kever-rijdende hippies elkaar ontmoetten op de hoek van Haight en Ashbury in San Francisco en liedjes zongen over de bloemen die ze in elkaars haar staken. Misschien deden ze dat laatste om even te vergeten dat ze net waren komen aan kachelen in een auto die het geesteskind was van de verschrikkelijkste man die ooit heeft geleefd.

 

Die hele Joni Mitchell-opzet slaagde niet echt, want in de moderne Kever werd niet gereden door ex-hippies. Die werd gereden door dikke meiden met genoeg tijd om elke dag ergens een bloem te gaan plukken om in die vaas te steken. Tijd genoeg, omdat ze geen liefdesleven hadden.

 

Ik was dolgelukkig toen de Kever van de tweede generatie verdween, omdat ik dacht dat de wereld nu een sprong voorwaarts zou maken en niet langer geobsedeerd zou zijn door een ziekmakend Hitlermobiel. En in andere auto’s zou gaan rijden.

 

Maar helaas. Het lijkt erop dat dat verdomde ding weer terugkomt. Alleen dit keer, zo wordt ons verteld vanuit Wolfsburg, wordt ie ‘sportief’. Sorry. Sportief? Waar komt dat zo plots vandaan?

 

De nieuwe Fiat 500 kan sportief zijn omdat het vorige model lollig was, en levendig, en Italiaans. De nieuwe Mini kan sportief zijn omdat ie doet denken aan de dagen van de Coopers en aan de Rally van Monte Carlo. Maar er heeft nooit een sportieve Kever bestaan. Zelfs Herbie was niet sportief. Totaal niet. Hij reed gewoon te hard.

 

Om een moderne reïncarnatie te maken van de Kever en die sportief te noemen is hetzelfde als een moderne reïncarnatie van de Mona Lisa te maken die het uitbrult van het lachen. Dat is helemaal geen moderne reïncarnatie. Dat is iets heel anders. Dat is een nieuwe auto. Maar natuurlijk is het dat niet. Kijk er maar eens naar: hij lijkt doelbewust op de auto die me vroeger elke dag naar school heeft gebracht. Omdat de Ford Cortina van mijn vader weer eens niet wilde starten.

 

Zoals de vorige Kever zal ook de nieuwste Kever in Mexico worden gebouwd – Lieve Heer, wat zijn het toch vlijtige bijen daar – naast de Jetta, waarmee ie een platform deelt. Dus, aha, wordt ie inderdaad niet sportief. Een Jetta is zo sportief als een gasfles. Een Jetta is het automobiele antwoord op de Hush Puppy en de slobberbroek. Als de Jetta een man was, droeg ie een hoed. Ik begrijp echt niet waarom iemand ooit naar de VW Golf heeft gekeken en toen peinzend heeft gezegd: ‘Prima. Maar heeft u ook een versie die in elk opzicht net een stukje slechter is?’

 

Dat is wat de Jetta is: een rot-Golf. Nu krijgen we dus de kans om te zeggen: ‘Prima. Ik was geïnteresseerd in een rot-Golf, maar misschien heeft u nog iets slechters?’

 

‘Nou meneer, dat treft, wat dacht u dan van deze dampende hoop paardenstront? Komt binnenkort op de markt met precies dezelfde motoren als de Jetta, maar achterop zit een spoiler die bij een bepaalde snelheid naar boven komt zonder dat daar enige reden voor is. Plus, en nu zult u ‘m echt willen hebben: er zit geen vaas in.’

 

Er is dan ook geen enkele reden om ‘m te kopen. Ik verwacht dat mijn edelgestrenge collega’s het daarmee eens zullen zijn.