Jeremy Clarkson over customizing

Jeremy mag graaien in de koektrommel, maar weet het zelfs dan nog beter. Hij wil zelf een XKR ontwerpen.

 

Je treft me in Zuid-Spanje, waar de vrouwen roodgeel zijn en de mannen gezocht worden voor nader verhoor. Helaas ben ik hier niet om een ei op mijn buik te bakken en te vrijen met een jongedame. Ik ben hier om mijn jaarlijkse dvd te maken, wat betekent dat ik op het Ascari-circuit bij Ronda ben.

 

Dat circuit, door een Nederlander als speeltje aangelegd, slingert zich vijf kilometer door de heuvels en is in elk opzicht voortreffelijk. Vooral het zwembad waar je na een verhit ritje kunt afkoelen is lekker. Evenals de serveersters in de bar. En het weer. Maar wat nog het lekkerst is, zijn de auto’s.

 

Sta me toe je een beetje jaloers te maken. Voor de pitgarage waar ik zit te schrijven, staan een Lambo Murciélago SV, een Gallardo LP560-4, een Jaguar XKR Cabriolet, een Lotus Evora die zijn best doet mij op de kast te jagen door om de paar minuten z’n alarm te laten afgaan, een BMW M3, een Vauxhall VXR8 Bathurst, een Aston Martin V12 Vantage, een Ford Focus RS en een Audi R8 V10. Allemaal met een volle tank. Allemaal klaar om in weg te rijden. Het circuit is leeg. Ik ben de enige chauffeur hier. En er staat hier een grote pot met sleutels voor mijn neus. Net een pot met snoepjes, maar dan lekkerder.

 

In welke auto zou jij het liefst een rondje rijden? Ik in de Aston. De Aston is wat Formule 1-coureurs ‘puntig’ noemen en wat ik zenuwachtig noem. De korte wielbasis en grote spoorbreedte maken ‘m uiterst precies, maar ook uiterst grillig in de kont als je even vergeet wat je aan het doen bent. Maar wel leuk. Leuker nog dan die maffe Vauxhall met die Aussie-soundtrack.

 

Het gekke is: voor het dagelijkse ritje van mijn hotel in Ronda naar het circuit, en voor mijn avondjes uit in Zandvoort aan Zee, of Marbella zoals de Spanjaarden het geloof ik stug blijven noemen, gebruik ik de Jag.

 

Dat is natuurlijk ten dele omdat ik val voor de ietwat sjofele, het-zit-even-tegen-charme van zo’n Jaguar. Ik doel op van die gasten die het ene moment een gigantisch huis met een zwembad hebben, en het volgende moment bij jou op de bank pitten vanwege een ‘probleempje’ met de belasting. Jaguar-rijders zijn leuk. Ze zijn grappig. Ze hebben manieren.

 

De andere reden dat ik de hele tijd de XKR gebruik, is dat hij er zo verdomd goed uitziet. Misschien is de voorruit een tikje te verticaal en misschien hebben de koplampen iets te veel Hyundai, zijn ze nét iets te fanatiek. Maar je druk maken om dat soort dingen is net zoiets als je druk maken om het moedervlekje van Cindy Crawford.

 

Als auto wordt hij natuurlijk op alle punten verslagen door vrijwel elke andere auto hier. De Lambo’s hebben meer grip, de Audi is voorspelbaarder, de Vantage is veel sneller en je kunt meer de hooligan spelen in de Vauxhall én in de Ford. Maar als je één auto zoekt die dat alles in zich verenigt: grip, vermogen en prettig rijgedrag, dan moet je de Jag nemen. Als je ‘m flink op zijn staart trapt, kun je er zelfs als hooligan mee uit de voeten.

 

Grote happen uit mijn wezen willen een XKR. Ik vind het een ontzettend coole auto. Vooral dat canvas dak, dat je doet beseffen hoe lomp het metalen alternatief is. Vandalisme? Ja, maar niet als ik de macht grijp, want dan wordt iedereen die aan andermans auto komt in de fik gestoken. In het bijzijn van zijn familie.

'Alle geluidjes die me vertellen dat ik de deur dicht of mijn gordel om moet doen zou ik laten verwijderen en bij politici in hun kont laten steken'

Alles bij elkaar dus een voortreffelijke vijfsterrenauto. Op één detail na. Hij is voor jou ontworpen. Niet voor mij.

 

Jij vindt dat touchscreen controlesysteem vast mooi. Ik niet. Jij vindt het leuk om uit vier screensavers te kunnen kiezen. Ik vind dat kinderachtig. Jij vindt de stoelen vast goed. Ik twijfel. Enzovoorts.

 

Gelukkig heb ik natuurlijk een idee. Zoals Lloyd Grossman een saus heeft opgekookt naar eigen smaak, zou ik graag mijn diensten aan Jaguar aanbieden om een Lloyd Grossman-versie van de XKR te ontwerpen. Alleen kunnen we ‘m natuurlijk moeilijk de Lloyd Grossman noemen, dat zou al te dwaas zijn. En we kunnen hem ook niet de Jeremy Clarkson noemen, want Jeremy is de stomste naam ter wereld. En Clarkson is een beetje saai. Een naam heb ik dus nog niet.

 

Maar verder heb ik alles. Om te beginnen de stoelen. Die zijn uiterst gerieflijk en kunnen in elke denkbare stand worden gezet. Maar ze zijn zo lelijk. De zitting is te diep en de rug te laag. In mijn editie zouden ze door Recaro’s worden vervangen.

 

Achterin zou er ook een en ander veranderen. Ik weet dat de oude XK als tweezitter in de VS niet aansloeg. Pas toen ze er een bankje achterin wurmden, werd-ie een succes. Maar dat is omdat Amerikanen blind zijn en niet zien dat je op die achterbank geen levend wezen kwijt kon, afgezien misschien van een pantoffeldier.

 

In mijn Lloyd Grossman-versie zou die bank vervangen worden door een lichtere, beklede bank. Met chromen leuningen, zodat je geen slijtplekken kreeg van de bagage.

 

De kleur? Dat zou het metallic olijfgroen worden dat je voor een Range Rover kon kiezen tot ze zo dom waren die kleur van de specificatielijst af te voeren. Wou je liever blauw? Oei. Zwart? Vergeet het maar. Bruin? Had je al aan een Peugeot gedacht?

 

Andere dingen? Ik zou de nieuwe wijzers en knopjes nemen die alleen Range Rovers in cyberspace hebben, en alle geluidjes die me vertellen dat ik de deur dicht of mijn gordel om moet doen zou ik laten verwijderen en bij politici in hun kont laten steken.

 

Dat brengt me op de uitlaat. Ik weet dat het geluid van elke sportauto nep is. De akoestische afstemming hoort tegenwoordig bij het hele ontwerpproces. Er is van alles aan gedaan om te zorgen dat boven de 3.000 toeren, als de afdeling volumebeheersing van de EU zijn microfoons heeft ingepakt en naar huis is, het zachte zoeven overgaat in een gigantisch gebrul.

 

Het probleem is dat het geluid van de Jaguar echt nep klinkt. Het is een schattig geknetter, maar waar ik naar streef is een olifantesk geloei met gierende uithalen, en een minachtend, Lambo-achtig gesnuif bij wrijvingsverlies. Alsof de hele auto dan zijn neus ophaalt.

 

Je zou misschien denken dat ik, met die stoelen die overal steun geven, die luidere uitlaat en het kleinere alcantara stuur dat ik nog vergeten was, een sportievere versie beoog. Mooi niet. De nieuwe 5,0-liter V8 is perfect. Daar zou ik afblijven. De automatische versnellingsbak: idem. Ik zou wel het rijcomfort aanpakken.

 

Bij Jaguar hebben ze bewezen dat ze op dat punt weten wat ze doen. De XFR laat zich aanpakken als een geolied topmodel en blijft zacht als een uitgezakte buik, zelfs op Vlaamse kasseien. De XKR niet. Die is te stevig, en dat is niet fijn als je 49¾ bent.

 

Ik wil graag dat mijn auto er sportief uitziet, zo aanvoelt en het bijbehorende geluid maakt. En hij moet kunnen slippen, maar hij moet vooral kunnen glijden. Geen van de veranderingen die ik hier voorstel, zal Jaguar veel moeite kosten. De architectuur en de belangrijkste componenten zouden ongewijzigd blijven, maar het resultaat zou een auto zijn die voor mij ontworpen is. En het gekke is: ik denk dat jij die ook liever zou hebben dan de auto die ze voor jou ontworpen hebben.