Jeremy Clarkson: BMW M5

Kameraad Jeremy kijkt deze maand met heimwee terug naar de goeie, ouwe tijd onder Stalin.

Ik rijd al een weekje rond in een nieuwe BMW M5 en ik kan daar heel wat over vertellen. Om te beginnen dit: was het communisme eigenlijk wel zo'n slecht idee? Natuurlijk mochten de Sovjet-Russen niet stemmen, maar voor de rest mochten ze bijna alles: roken in een bar, heel veel wodka drinken, op beren jagen en hun hond uitlaten. Maar het allermooiste was dat ze zich nooit zorgen hoefden te maken dat ze de verkeerde broek hadden gekocht of de verkeerde thuis-bioscoopinstallatie. Dit brengt me mooi op de gevaren van het leven in het Groot-Brittannië van Mr Blair.

In dit land zijn we zo tevreden met ons bestaan dat de regering zich rot verveelt. Je zou denken dat ze heel veel belangrijke dingen te doen hebben, maar op de een of andere manier vinden ze altijd de tijd om regeltjes te bedenken over waar en wanneer je je hond mag uitlaten en hoe je een vos mag doden. En hoe de auto eruit mag zien waarin je je kinderen naar school brengt. Het is echt zielig. Ze hebben zelfs genoeg van de democratische gedachte en nu is er een belangengroep die Mr Blair vertelt dat hij zich nodig zorgen moet gaan maken over het uitlaten van honden. Dat krijgt de goedkeuring van het ministerie, het kabinet zet er een grote stempel op en dan gaat het naar de 650 afgevaardigden. Die leven zich uit met keihard boegeroep en vervolgens doen ze wat hun partijvoorzitters hen opdragen. Geef mij Stalin dan maar.

Intussen maken wij, de burgers, ons druk over de belachelijkste zaken. Wat voor koffie we moeten nemen, bijvoorbeeld. In mijn jeugd hadden we heerlijke poederkoffie van Maxwell House, omdat we niet beter wisten. Nu wordt er door een aantal mensen een dikke boterham verdiend met de verkoop van twee miljoen verschillende soorten.

En dan is er nog de muziek. Vorige maand schreef ik nog een stukje over de iPod, maar dat is al weer oud nieuws. Nu moet je een miljard liedjes op je mobiele telefoon hebben opgeslagen. En laat dat wel de goede telefoon zijn, anders word je doodverklaard door je vrienden, uit de maatschappij gestoten.

Hoe heeft dit kunnen gebeuren? Hoe zijn we in dertig jaar tijd van een maatschappij waarin iedereen een plee in z'n tuin had en pa slechte longen, naar een samenleving gegaan die zich druk maakt om de aanschaf van de juiste mobiele telefoon? Laatst logeerde ik in een hotel waar de gasten uit twee soorten wc-papier konden kiezen. Daar moet over vergaderd zijn. Iemand moet gezegd hebben: hebben we wel overal aan gedacht? En vervolgens sprong er iemand op, die riep: oh, jee. Stel je voor dat er iemand is die z'n kont niet wil afvegen met reliëfpapier. Laten we ook maar wat gewoon papier doen. Als je leven zo leeg is, dan wordt het tijd dat je gaat vissen of borduren of kappertje gaat spelen. Want voor je het weet, loop je je zorgen te maken over het broeikaseffect en over de Landcruiser van je buurman. En over de vraag of mensen hun hond op gemeenschappelijk terrein mogen uitlaten. Of over de benarde positie van die stadsrat die als vos bekend staat.

Het is duidelijk dat ze in Duitsland met soortgelijke problemen worstelen, want toen BMW de versnellingsbak van de nieuwe M5 ontwierp, zei er iemand: wacht 's even, is vijf versnellingen wel genoeg? Moeten we er geen zes van maken? En toen zei iemand anders: ach, maak er maar zeven van. Toen was het eind zoek, want je kunt nu bij de nieuwe M5 kiezen hoeveel bruut geweld je uit je transmissie wilt halen. Er zijn maar liefst vijf verschillende instellingen voor, en ook nog drie voor het elektronische differentieel. Je moet zelfs kiezen hoeveel paardenkrachten je uit de V10-motor wilt halen, 400 of de volle 507 pk. Er zit zelfs een submenu in een subsubmenu op de iDrive computer, waarmee de eigenaar kan kiezen hoe lang de lampen aan moeten blijven nadat de motor is uitgeschakeld. Dat is al gek genoeg, maar het kan nog veel gekker: de keus is onbeperkt, van één seconde tot een lichtjaar. Waarom nou? Wat maakt het nou uit of ze 33 of 34 seconden aan blijven? Hoe leeg is je leven als je zoiets kunt bedenken? En hoe leeg denken ze wel niet dat mijn leven is? Alsof ik genoeg tijd zou hebben om daar een keus uit te maken.

Het elektronische arsenaal van de M5 heeft maar één goed onderdeel: een klein knopje met een M erop op het stuurwiel. Ik zou niet weten waar die M voor staat. Voor Motorsport? Mohawk? Mombasa? Misschien wel voor M*****, want dat is het effect dat het knopje heeft. Natuurlijk kun je zelf inprogrammeren welke functie je aan dat knopje wilt toebedelen, maar tot mijn grote vreugde kan ik u melden dat een veel slimmere vent dan ik dit al voor mij had gedaan zodat ik met dat knopje het differentieel kan ontkoppelen, de volle mep aan paardenkrachten kan ontketenen, de versnellingsbak kan opzwepen, de vering verstevigen en in de head-up display een toerenteller kan laten verschijnen. Met andere woorden: daarmee maak je van de saaie en oerlelijke 400 pk 5-serie datgene wat je gekocht denkt te hebben: een M5. In de M***** stand is deze auto moeilijk te beschrijven. Voorlopig volstaat 'perfect'. De motor, die bij het starten als een diesel klinkt, verandert in een machine van ongeëvenaarde genialiteit. Hij produceert zo ongelooflijk veel vermogen dat de snelheidsmeter in één rechte lijn zonder enige onderbreking omhoog klimt. Zelfs als hij de begrenzing van 250 km/u nadert, hapert hij niet maar gaat hij daar fluitend aan voorbij. Ik noteerde 270 km/u voordat het waarschuwingssysteem in werking trad. Als je dat uitschakelt, is zelfs 330 km/u haalbaar.
Wat de rijeigenschappen betreft, weet ik gewoon niet waar ik moet beginnen. Tijdens één van m'n ritten, zat er ineens een M3 achter me, met een snelle rijder achter het stuur. Uiteindelijk moest ik hem voorbij laten gaan, omdat we een snelheid hadden bereikt waarover je normaal gesproken alleen maar in de krant leest. En tegen die tijd begon hij er wat nerveus uit te zien. Ik niet, hoor. De M5 kan elke bocht met elke gewenste snelheid nemen.

Naar mijn smaak hadden er wat minder badges op mogen zitten. En wat minder toevoegingen op de spoilers en die vier uitlaatpijpen hadden wat meer uit het zicht mogen zitten. Het bijzondere van een M5 is dat niemand beseft hoeveel vermogen hij heeft. Maar deze auto loopt er iets te opzichtig mee te koop. Een tikje te veel Beckham, naar mijn idee. Maar dat valt in het niet bij de bezwaren die ik heb tegen al die elektronische poespas. Waarom verkopen ze die rotauto niet met een vooraf ingeprogrammeerde M***** instelling? Met lampen die 40 seconden aan blijven. Waarom moet het allemaal zo vreselijk ingewikkeld?

Nog maar een maand geleden stapte ik uit een Ferrari 430 en bedacht dat over zo'n 200 jaar iemand misschien iets beters zou kunnen maken met materialen die nu nog niet bekend zijn. Maar daar hoefde ik maar vier weken op te wachten. De M5 ís zo goed. Behalve als hij weer eens een gecompliceerde bezoeking is. Deze auto heeft sterk behoefte aan een beetje Stalin. Aan wat dictatuur. Hij moet wat minder hebben van een fête village met voor elk wat wils en wat meer van een fait accompli. Een auto die maar één ding doet, maar dan heel goed en alleen voor ingewijden. De M5 zou best wel eens mijn volgende auto kunnen worden. Ik ben er weg van.