Seat Altea Freetrack 2.0 TDI CR

Seat bestaat zestig jaar en krijgt een moderne dieselmotor cadeau. We proberen ‘m in een auto die niets minder dan uniek is.

 

Kennen we Volkswagens TDI-motor met pompverstuivers nog? Een ouderwets werkpaard dat vroeger in nagenoeg alle modellen van het merk te vinden was, maar dat je tegenwoordig alleen nog kunt spotten in bejaarde ratel-Golfjes met grote roetwolken in hun kielzog. Of, tot voor kort, in gloednieuwe Seats. Aan die periode komt nu een eind, met dank aan de brandschone Euro5-eisen die binnenkort van kracht worden.

 

Vanaf nu zijn de Altea en Leon leverbaar met de moderne 2,0-liter commonrail dieselmotor. Eindelijk, mogen we wel zeggen. Om het te vieren, stappen we nog maar eens in de Seat die we eigenlijk het geinigst van allemaal vinden: de Altea Freetrack.

 

Busjes zijn over het algemeen niet stoer, maar dat is op te lossen door ze hoog op de poten te zetten en er vierwielaandrijving onder te hangen. Helaas zijn er bijna geen automerken die dit aandurven. Renault heeft het segment ooit vormgegeven met de Scénic RX4, compleet met plastic beschermkappen en een heus reservewiel op de achterklep. Een gaaf ding was dat, maar de Fransen zagen er geen heil in en lieten de auto snel weer uit hun modellengamma verdwijnen. Vandaag de dag is de Altea Freetrack eigenlijk het enige offroad-busje, of je moet het in de hoek van de kleinere Suzuki SX4 gaan zoeken. En in die hoek wil niemand zich begeven.

 

Een uniek ding dus, de Freetrack. Dankzij de 2.0 TDI CR, zoals het blok bij Seat heet, rijdt ie bovendien heel behoorlijk. Met 140 pk heeft de motor niet overdreven veel kracht voorhanden, maar hij brengt het wel enorm stil en smeuïg op de weg. Geen spoor van een luie, lijzige gasrespons, zoals je vaak bij turbodiesels tegenkomt. Sturen en schakelen – dsg is geen optie op de Freetrack – gaat behoorlijk licht en gemakkelijk, en ook aan het onderstel merken we nou niet direct dat Seat de ‘sportieve telg’ van de VAG-familie moet zijn. De carrosserie lijkt groter dan hij is en helt in de bochten vrolijk mee. Mede hierdoor doe je het al snel wat rustiger aan, en kom je na elke rit ontspannen uit de Altea. Dat is ook wel eens prettig.

 

Of de Freetrack in de modder ook een beetje presteert? Weten wij veel. We zijn gewoon wat rondjes om Barcelona gaan rijden, op de ondergrond waar 99,9 procent van zijn kopers ‘m zal gebruiken: asfalt. Dat beviel ons prima. De Altea Freetrack ziet er bijzonder uit, rijdt bijzonder prettig en is nu met een bijzonder fijne motor verkrijgbaar. Ruim, zuinig en redelijk betaalbaar is ie ook nog eens. Wat blijft er in dit segment dan nog te wensen over?