Seat Alhambra 2.0 TDI Style Ecomotive

Je zou ze haast vergeten: MPV’s. Maar ze zijn er nog steeds en worden nog steeds vervangen – zo ook de Seat Alhambra.

 

Zo snel als ze populair werden, zo snel waren ze ook weer verdwenen: MPV’s. Het zal een jaar of vijftien geleden zijn dat iedereen opeens zo’n ding moest hebben en de Espaces, Sharans, Galaxy’s, Evasions, Voyagers, Phedra’s, en noem het hele zooitje maar op, je op elke straathoek van de sokken reden.

 

Lekker veel ruimte die je door neerklapbare en/of uitneembare stoelen precies zo kon inrichten als je zelf wilde: er was wat voor te zeggen. Lang heeft het niet geduurd; opeens realiseerde je je dat je 99,9 procent van de tijd helemaal niets deed met die ruimte maar er wel vrolijk voor doorbetaalde (via een stevig gewicht en de luchtweerstand van een Vinex-flat, en de daaruit voortkomende, hinderlijke kostenposten als wegenbelasting en brandstofverbruik).

 

Daarnaast deed opeens de SUV zijn intrede: ook veel ruimte, maar een uiterlijk waardoor je als bestuurder opeens leek op een avonturier vol woeste plannen in plaats van op een voetbalpappa met een busje vol F’jes. Scheelt toch.

 

Daar kwam niet veel later nog de Nieuwe Politieke Correctheid overheen, die zich als een furie keerde tegen alles wat groot en slurpend was, met uitzondering van eikenbomen en olifanten. Enter milieu, exit SUV en MPV.

 

Toch blijven ze natuurlijk bestaan, de mensen met een bovengemiddelde vervoersbehoefte, gewoon omdat ze een groot gezin hebben of een winkel waar ze grote onhandelbare spullen verkopen. Of beide. En waar vraag is, daar is aanbod, al is dat laatste drastisch gewijzigd. De helft van de vroegere mededingers is verdwenen.

 

Van alle overblijvers worden er samen ongeveer evenveel verkocht als van de onbetwiste leider in het segment in zijn eentje: de Ford S-Max. Al speelt die natuurlijk een beetje een gluiperige dubbelrol, door z’n 100-procent Galaxy-inborst te verbergen onder mooi-weerspelende coupélijnen. Wat een misselijkmakend-opportunistisch stuk vreten van een auto eigenlijk, zo’n S-Max. Het is dat we er (op het moment van schrijven) dagelijks een als duurtester rijden, maar anders…

 

Terug naar het onderwerp van dit verhaal: de nieuwe Seat Alhambra. Zolang Volkswagen een Sharan blijft maken, blijft er van Seat een Alhambra-versie komen. Van kop tot kont dezelfde auto met uitzondering van de logo’s en (jawel) enkele bekledingsstoffen. Over opportunisme gesproken. Maar Seat hoor je niet klagen – om begrijpelijke financiële redenen (de Alhambra is altijd zo’n 10 procent goedkoper) verkopen zij er sinds jaar en dag meer van dan Volkswagen aan Sharans verkoopt. Het kost ze niet eens de wereld ook – de Alhambra wordt gezellig naast de Sharan in Portugal in elkaar gezet en is zodoende de enige Seat die niet in de Spaanse fabriek in Martorell wordt gemaakt.

'Het ontwerp is typisch VW: superoverzichtelijk, voorspelbaar en zo flamboyant als een regenachtige zondagmiddag'

Eerst maar het uiterlijk: netjes, degelijk en slaapverwekkender dan Rohypnol, precies zoals de Duitse ontwerpers het bedoeld hebben. Zo’n MPV hoort nu eenmaal zakelijke nuchterheid en een gedegen veiligheidsgevoel voor het gezin uit te stralen, en daar gaat geen hippe Spaanse tapas-designer met al zijn auto emoción nog een moedertjelief aan helpen. Goed, een fel kleurtje wil nog wel een beetje helpen, maar met een grijze weet je je de komende jaren verzekerd van volmaakte automobiele anonimiteit.

 

Reuzehandig zijn de schuifdeuren, die desgewenst zelfs elektrisch te bedienen zijn en de instap vereenvoudigen. Om naar de (optionele) derde zitrij te komen, blijft een gebrek aan reumatische aandoeningen trouwens een vereiste, maar als je er eenmaal zit, is het goed te doen. Zeker omdat de tweede zitrij nog in delen over een lengte van zestien centimeter te verschuiven is. Met een beetje inschikkelijkheid over en weer kun je uitstekend met zeven volwassenen op pad. Alle stoelen zijn trouwens individueel in de vloer op te bergen, wat veruit te prefereren is boven het fysiek moeten verwijderen van meubilair, zoals vroeger gebruikelijk.

 

Het interieur is er sowieso met sprongen op vooruit gegaan. Neem het dashboard: materialen en verwerking zijn allemaal tóp, wat fijn is voor degenen die zich de orgie van goedkoop en niet al te denderend in elkaar gemikt plastic van de vorige Alhambra’s nog uit de eerste hand weten te herinneren. Het ontwerp is typisch VW: superoverzichtelijk, voorspelbaar en zo flamboyant als een regenachtige zondagmiddag. Geen verrassingen, maar dus ook geen nare en dat is al heel wat.

 

Er komen vier motoren: twee diesels (2.0 TDI van 140 en 170 pk) en twee benzines, een 1.4 TSI van 150 pk en een tweeliter van 200 pk. De sterkste diesel was niet meteen vanaf de introductie op de markt - pas vanaf eind 2010 - maar wij konden hem wel alvast rijden.

 

De 140 pk-versie heeft als voordeel dat hij enorm schoon is (143 gram CO2 per kilometer is erg goed voor zo’n groot apparaat) en dus fiscaal aantrekkelijker zal zijn, maar hij heeft hier en daar behoorlijke moeite de boel een beetje soepel van zijn plek te krijgen. Dat doet de 170 pk een stuk vanzelfsprekender. De Alhambra rijdt verder, nou ja, prima. Hij zit, stuurt, remt en schakelt gewoon goed en ligt prettig comfortabel op de weg. Niets om nou himmelhoch jauchzend over naar huis te oreren, maar daar zal ook niemand een Alhambra voor kopen.

 

Dat doe je wél voor de idiote hoeveelheid opbergruimte (werkelijk overal zitten vakken en vakjes) of de uitstekende uitrusting volgens het motto als het nodig is zit het erop, als het leuk is kost het extra. Zo zijn elektrische ramen en spiegels, zeven airbags, esp, airco, stereo en drie verschuifbare achterstoelen altijd standaard (Reference-editie) en komen daar voor de Style onder meer cruisecontrole, een dikkere stereo, bochtverlichting, zonneschermen op de achterruiten en 16 inch lichtmetaal bij.